Reizen en emotionele pijn. Trip naar Barcelona

 Die trip naar Barcelona... Die bracht veel teweeg!

Het begon er mee dat Louisa, onze 17 jarige dochter stage kon doen in Barcelona. Zij vroeg ons of we haar weg wilden brengen. Ik dacht aan een mooie camper trip, maar zij wilde liever vliegen. Ik hou van reizen en zag dat helemaal zitten, samen met André haar wegbrengen.

Alleen kon André niet mee. Dat betekende dat ik samen met Louisa zou gaan en in m'n eentje terug zou reizen. Het beeld van samen daar heen, dat was wel okee. We konden op vrijdag vertrekken en samen het weekend doorbrengen. De maandag daarna begon haar stage. Het idee dat ik dan in een ander land, in een onbekende stad in m'n eentje naar het vliegveld zou gaan reizen, trok me echt niet aan. Echter, het idee dat m'n kind vraagt of ik haar wil vergezellen op haar heenreis en ik daar nee tegen zou zeggen, trok me ook niet aan!

Ik wist, ik wil haar vergezellen. Toen ik op zoek ging naar een vlucht, bleek een twee of drie daagse reis een stuk duurder te zijn dan vijf dagen. Jammer van het geld als ik eerder terug ging. Maar ja, vijf dagen weg, zou betekenen dat ik daar ook twee dagen alleen zou zijn omdat Louisa stage liep.

Ai ai ai...

Je moet weten dat ik dol ben op verhalen van mensen die op reis zijn. Vorig jaar las ik een boek van Tamar Valkenier: fulltime avonturier. 

Dan voelde ik verlangen en tegelijkertijd wist ik: dat ga ik nooit doen, in m'n eentje op reis. Veel te eng en te gevaarlijk voor mij. Ik snap dan ook niet dat mensen dat doen! 😀

Diep van binnen voelde en wist ik dat deze trip naar Barcelona door moest gaan. Al kon ik nog niet zeggen waarvoor dat zou zijn. Ik had het idee dat God dit zo leidde en dat Hij het zou doen meewerken ten goede.

Ik sprak m'n gedachten en gevoelens naar Hem uit.

Heel bijzonder was het toen ik aan het lezen was in de bijbel, twee dagen voordat de trip begon: de discipelen zeiden tegen Jezus dat het niet veilig was om te reizen. Jezus zei: het is dag, zolang het licht is kun je reizen. Ik ben het Licht, bij Mij ben je veilig.

Wow! Dat was bemoedigend!  Dankuwel Heer! 🙌

Zo brak de dag van de trip aan. Ik was niet zenuwachtig, maar zag er ook niet zo naar uit, zoals ik wel doe als ik samen met André zou gaan. Het voelde als een soort van ondergaan. Op de heenweg naar Schiphol voelde ik me misselijk worden. Een naar branderig gevoel in m'n keel. Af en toe kokhalsde ik. In m'n herinnering kwamen de keren naar boven dat ik onderweg was naar het ziekenhuis om geopereerd te worden. Dat voelde toen net zo als nu!

Ineens dacht ik: stel dat dit te maken heeft met een trigger. Met oude opgeslagen gevoelens! Zou er iets geheeld kunnen worden? Ik paste de voeloefening toe om iets te herprogrammeren in m'n emotionele brein. Het was best lastig en het nare gevoel ging niet helemaal weg. Ik weet dat het soms langer tijd nodig heeft en gaf mezelf erkenning.

We kwamen bij Schiphol. Ik onderging alles zoals ik dat ook deed voor een operatie. Tijdens het wachten bij de gate zaten Louisa en ik naast elkaar. Ik deelde mijn gedachten met haar: nu zit jij naast me, jou ken ik, dat is veilig. Nu heb ik naast mezelf nog een extra stuk wat veilig voelt, wat ik ken. Wanneer ik alleen ben, is dat er niet. 

Toen we naar het vliegtuig liepen en we in de slurf even stil stonden omdat de rij niet doorstroomde, merkte ik het gevoel van paniek wat het gevolg is van claustrofobie. Ook daar paste ik de voeloefening op toe.

Vijfendertig minuten later dan gepland, stegen we op. Eenmaal in de lucht las ik een e book. Toen gebeurde het. In het boek stonden 3 vragen.

1. Wat heeft je lichaam vandaag nodig.

2. Wat heeft je hart vandaag nodig?

3. Wat heeft je hoofd vandaag nodig?

Die eerste vraag was niet nieuw voor me. Mijn lichaam voelt veel en vaak, daar geef ik regelmatig aandacht aan.

De tweede vraag... Die kwam binnen! Mijn hart! Wat heeft mijn hart vandaag nodig? Ik voelde verdriet. Ik had even geen woorden. Het duurde even toen ik wist: mijn hart heeft aandacht en troost nodig. Ik liet het verdriet toe, gaf het ruimte. Sprak het uit naar God.

Dat was de heenvlucht. Vervolgens had ik twee fijne dagen met Louisa. Daarna ging zij werken en bracht ik twee dagen in m'n eentje door. 

Af en toe denkend aan de terugreis, want dan zou ik alleen gaan! 

Ik overwoog om een taxi te nemen naar het vliegveld. Met de trein kon ook, alleen vroeg ik me af of dat ging werken voor mij. 😀 

Maar na een paar dagen Spanje, met de trein gereisd te hebben, dacht ik de avond voor vertrek dat ik dat wel ging redden zonder al te veel struggles. 

Die nacht sliep ik prima. De volgende ochtend voelde ik wat spanning in mijn lichaam. 

Om half 10 in de ochtend vertrok ik. 

Onderweg naar het station zei ik tegen mezelf, je voelt spanning in je lichaam hè en je hoofd vindt dat niet nodig. Klopt ja. Lekker de spanning er laten zijn, dat is okee. Bijna bij het station aangekomen, bedacht ik wat ik ging zeggen, in het Engels, bij het loket. 'One single to the airport please.' 

Toen ik aankwam zag ik dat het loket was gesloten.. Ha ha, alle keren dat ik een kaartje nodig had, was het loket open. De aanwijzingen op de kaartjesmachine volgen dan maar. Met Google translate erbij. 😀

Eén overstap zou er zijn. Daar moest ik kijken welke volgende trein ik hebben moest en vanaf welk perron. Dat ging voorspoedig. 

Aangekomen bij het vliegveld, dacht ik zo naar de juiste terminal te kunnen lopen. Dat was niet het geval. Ik zat op terminal twee en moest naar 1. Na wat heen en weer geloop en drie keer vragen, werd het mij duidelijk dat ik er niet lopend heen kon. Er reed een bus. 

Tien minuten later was ik op terminal 1. Even op de borden kijken waar ik zijn moest om in te checken. Wennen hoor, zo alleen reizen met trein en vliegtuig! 

Ik ben gewend aan medereizigers die het prettig vinden om alles uit te zoeken en te kijken waar ze heen moeten. Ik loop dan gewoon met ze mee😀. Dit keer moest ik het zelf doen. Alles lezen is niet zo mijn ding. Zo kwam het dat ik de vlucht naar Amsterdam zag staan, naar de incheckbalie liep en niet de vluchtmaatschappij zag staan waar ik mee zou vliegen. Even vragen maar weer. Bleken er twee vluchtmaatschappijen op hetzelfde tijdstip naar Amsterdam te vliegen. Ik had de borden gescand en alleen die ene vlucht gezien. Maar echt, de andere stond er precies boven! 😊 

De vlucht verliep voorspoedig. Ook de treinreis naar huis. 

Wat een ervaring! Intensief, verrijkend, leerzaam en ook genieten. 

Dankbaar voor de lessen, voor het helen van emotionele pijn, dat in mijn lichaam opgeslagen zat. 

Een kijkje achter de schermen

 Een kijkje achter de schermen.. 

Er hoefde geen wekker te worden gezet voor vandaag. Het is 7 minuten over 8 als ik wakker word. Vandaag is een dag van bijkomen. Bij mezelf komen. Een dag van geen afspraken, geen opdrachten. Zo'n dag heb ik nodig om in mijn behoeften te voorzien. 

Voorafgaand aan deze dag waren er drie dagen van opnames maken. Iets wat nieuw was voor mij: samen met iemand anders eigen tekst voor de camera inspreken. Daar kwamen verschillende dingen bij kijken. Op tijd opstaan, overleg, kleding uitzoeken, naar een plek gaan die voor dat moment een mooie plek was om de opname te doen. Bezig zijn met opnemen en dan de tekst even kwijt zijn of een verspreking waardoor het opnieuw kon. Lekker in ons verhaal zitten en dan ineens herrie van een grasmaaier die in de buurt kwam of de maandelijkse sirene die om 12 uur begon. 😊

Wat er was, was er. Ook de paar momenten dat ik dacht: ik wil niet meer, dit is niks voor mij. Waarop gedachten volgden: je kunt dit, het gaat prima!

In mijn hoofd was dat okee. 

De dag na de eerste opname dag voelde ik mijn nek en schouder . Mijn hoofd naar rechts draaien, voelde niet zo lekker. 'Beetje in de wind gezeten' dacht ik. Naarmate de dag vorderde, werden de klachten heviger. Aan het einde van dag 2 kon ik mijn hoofd nog maar een heel klein stukje naar rechts draaien. Mirjam, waarmee ik samenwerkte, masseerde een tijdje de pijnlijke plek en dat gaf iets verlichting.

We hadden juist die dag met elkaar gesproken over gevoelens en emoties, hoe die een uitweg vinden in het lichaam. Was het misschien niet de wind die zorgde voor een stijve, pijnlijke nek/schouder?

Die avond lag ik op bed en voelde me niet prettig. Ik baalde van de pijnklachten en ik begreep niet waarom ik me niet prettig voelde. We waren met opnames bezig, iets waar ik zin in had, ik overnachtte met de camper in de buurt, iets waarvan ik ook enorm van kan genieten. En nu lag ik in die camper en was er niks van opgetogenheid of genieten in mij.

Na daar een poosje over na te denken besloot ik de lijst met gevoelens te pakken en te kijken hoe ik me voelde. Ik las de woorden één voor één door, was de lijst bijna door en dacht: 'ik voel niks'. Daar werd ik een beetje chagrijnig van. Totdat ik de woorden vervreemd en verward zag staan. Die herkende ik. Vervolgens ben ik gaan schrijven om meer te weten te komen wat er in mij was. Mezelf horen lukt vaak niet door alleen in m'n hoofd te blijven denken. Door te schrijven kom ik bij woorden en gevoelens die anders ongehoord en ongezien bleven.

Dit was wat er uit kwam en wat ik opschreef:

'Ik voel me vervreemd en verward. Ik ben 3 dagen weg, opnamen maken voor de online training. Waarvan ik dacht dat ik het leuk zou vinden, dat ik ervan zou genieten. En het enige moment waarop ik voluit genoot was gisteren ochtend, toen ik met de camper onderweg was.

Hoe is dat voor je?

Beetje apart ofzo. Ook een beetje ongerust. Ik zou me toch helemaal happy moeten voelen? Ik bedoel: ik ben met de camper op pad, zonder kinderen, heb vrijheid en dan voel ik me niet happy. Hoe kan dat?

Ben je wellicht moe? Of zijn er andere behoeften niet ingevuld?

Ja, de behoefte aan aanwezigheid en verbondenheid. Het voelt onwerkelijk. Alsof ik van een afstand sta.

Kun je dat gevoel toe laten? Waar zit het?

In m'n nek en boven bij m'n schouders.

Okee, laat het zere er maar zijn.'

 Op dat moment stopte ik met schrijven en gaf ik mijn aandacht aan wat ik voelde in mijn nek en schouders. Het mocht er zijn, ik gaf het ruimte. Wetend dat het een opgeslagen gevoel in m'n lichaam was, wat het nodig heeft om gevoeld te worden, waardoor het erkend wordt, gehoord en gezien wordt. Het is een deel van mij. En alles van en in mij heeft mijn liefde en aandacht nodig. Niet alleen door woorden, juist ook door voelen.

Ineens werd me duidelijke wat die zere nek mij te zeggen heeft. Dat het niet de wind was die voor de pijn daar zorgde. Mijn lichaam gaf een signaal wat te maken heeft met mijn emotionele stuk. Ik herinnerde mij dat er in mijn kindertijd situaties zijn geweest dat ik me geweldig voelde wanneer een populair meisje aandacht aan mij schonk door naast me te komen zitten en met mij te kletsen. Dan voelde ik me blij en opgetogen. Dat populaire meisje, wat zomaar met mij! (onzeker, niet populair, niet mooi) praatte! Groot en pijnlijk was dan het gevoel van ontnuchtering als soms na 5 minuten iemand anders binnenkwam en het meisje bij mij weg ging om naast die ander te gaan zitten..

Verlangen, hoop en teleurstelling. Het was een groot onderdeel van m'n jeugdjaren.

Wat heeft dit te maken met de drie dagen van opnames?

Blijkbaar was de situatie zo, dat ik geraakt werd in een stukje pijn vanuit m'n kindertijd. Daar was ik mij met m'n verstand niet bewust van. Echter mijn lijf wel! Dat communiceerde door gevoel. Toen ik daarna er verder over nadacht kon ik me het voorstellen. Ik werkte samen met Mirjam. Zij is bekend, (blijkbaar stond zij symbool voor het populaire meisje) en ik deed iets wat nieuw voor me was, waarvan ik niet wist hoe het zou gaan. In mijn lichaam was daar de angst, (zonder dat ik daar bewust van was) dat ik ingeruild zou worden als een ander beter zou zijn. Slechts even nodig zou zijn omdat er niks beters was.

De hele situatie was een uitnodiging om mezelf te horen in wat ik noem een stukje oude pijn. Een lichaam weet wat het nodig heeft! Ons hoofd kan zo de regie hebben, dat het maar door dendert met gedachten. En zo de stem van het lichaam niet opmerkt of negeert. Waardoor we een groot gedeelte van onszelf afwijzen.

Na het proces van schrijven en het gevoel in mijn lijf aandacht en ruimte geven, is het gevoel van vervreemd en verward, weg. Ik voel me blij en opgetogen. Ik geniet van het liggen in de camper en verheug me op de laatse opname dag. ❤️

En daarbij ervaar ik verwondering over dit stukje proces wat er was, waardoor ik de mogelijkheid heb om mezelf te horen en er heelheid ontstaat. Dank U Heer, wat heeft U ons bijzonder mooi gemaakt. 🙌

Aandacht van mannen

 Aandacht van mannen. 

Daar spraken we samen over. Hoe fijn gevoel dat kon geven terwijl we niet op zoek zijn en een fijn huwelijk hebben.

Ze vertelde over die keer dat ze met een man zat te kletsen en hij zo geïnteresseerd leek te zijn. Vragen stelde, op dingen inging. Ze vond dat leuk! In diezelfde week gebeurde dat nog twee keer, met twee andere mannen. Ze werd er blij van. 

Ze dacht erover na. Wat gebeurde er in zo'n gesprek? Wat deed het met haar? Ze stelde zichzelf vragen. Was ze gevoelig voor aandacht van andere mannen? Ergens voelde het prettig en tegelijk dacht ze, ik moet het niet heel fijn gaan vinden. Straks ga ik er naar uitzien en ontstaat er meer. Zou het? Dacht ze. Nee toch zeker? Dit had toch niks te maken met iets waar verliefdheid uit voor zou kunnen komen? Nee..dat niet. Of misschien toch wel? Maar ze had een lieve man! Nee, ze moest niet zo gek denken. Het was een leuk gesprek geweest en meer niet.

Maar stel dat ze vaker met hem zulke gesprekken zou hebben? Wat zou er dan gebeuren?

Het was iets wat niks was en tegelijkertijd iets heel groots leek qua gevoel. Iets wat aandacht vroeg. Of zou ze het gewoon wegstoppen?

Drie leuke gesprekken met drie verschillende mannen in korte tijd. Een fijn gevoel. Gedachten. Vragen. Het moment was daar. Het moment om zichzelf te horen hierin.

Ze stelde zichzelf de vraag wat haar zo fijn raakte in de ontmoetingen. Het schoot door haar heen: die mannen zijn geïnteresseerd in mijn leven. Stellen mij vragen. Bammmm. Die gedachte kwam binnen. Een man die geïnteresseerd was in haar! Ze voelde verdriet. En wist: hier zit pijn. Pijn van een kind, wat niet gezien werd. Was dat zo? Werd zij als kind niet gezien door mannen? Welke mannen waren er in haar leven als kind? In het gezin van herkomst was dat haar vader en haar broer. In haar herinnering was er op emotioneel vlak niet zo'n verbinding met haar vader. Hij was geen prater. Hoorde haar aan als ze iets vertelde, maar stelde geen vragen. Haar broer net zo. Zij was juist van het praten. Als kind deed ze dat met haar moeder. Ineens schoot het door haar heen dat haar opa ook een stille man was. De vader van haar vader. Blijkbaar zat het in de familie. Met haar verstand kon ze het allemaal beredeneren en begrijpen.

Haar lichaam sprak andere taal! Dat ervaarde vreugde en een soort van opgewektheid bij het hebben van een gesprek met een man die vragen stelde. Die haar hoorde. Die haar zag. Ja, zo kwam het binnen bij haar.

We spraken er samen over. Dat zoiets uit kon groeien tot iets wat ze niet wilde. Maar toch ook zo fijn kon voelen. Hoe kan dit? Vroeg ze mij. Ik vertelde haar hoe ons emotionele brein werkt. Wat er gebeurd als we als kind emotioneel niet krijgen wat we nodig hebben. Hoe we als volwassene gevoelens kunnen hebben, die gelinkt zijn aan onze kindertijd. Hoe we als volwassene, onbewust vanuit het kindperspectief kunnen denken.

We deden samen de oefening om gevoelens en behoeften te horen. Een oefening waarbij er ruimte is voor alles wat er is aan gevoel, waar gevoelens veranderen en er andere gedachten komen.

Ze was verbaasd. Verbaasd wat het met haar deed. Ook opgelucht. Het voelde fijn, dat ze niet meer zoveel vreugde ervaarde bij de gedachte dat een andere man geïnteresseerd is in haar. Ze moest lachen. 'Dit is prettig!' Zei ze. Gewoon in gesprek kunnen zijn met andere mannen zonder allerlei gevoelens en gedachten te hebben. Relaxed. Nooit gedacht dat het te maken had met iets in mij wat erkenning nodig had. En dat ikzelf degene ben die daar iets mee kan doen, daar heb ik geen aandacht van anderen voor nodig.

Exact! That's true. 

Kritiek op jezelf

Kritiek op jezelf. In een post laatst, schreef ik over mezelf en 'genoeg hebben'. Mijn worsteling was dat ik niet genoot van wat er was(op vakantie, fietsen langs het water) en iets anders wilde hebben dan wat er op dat moment was. (boten zien en ook willen varen. 'ahh, zat ik maar op zo'n boot!') Ik ging dan bedenken wat ik kon doen om toch te krijgen wat ik wou, (kunnen we niet ergens een bootje huren?) dat kon de meeste keren niet en daarbij voelde ik met niet fijn. Vervolgens was ik sjacherijnig dat ik het niet had of ik verweet mezelf dat ik nooit tevreden was. 'wees eens dankbaar joh!' dacht ik dan. 

En zo ging dat maar door. Dacht ik in de winter: 'ahh, zin in de zomer! Lekker 30 graden en in het zwembad', is het die situatie in de zomer en baal ik dat ik niet op vakantie ben. Want ja, 'alleen in een zwembad thuis is toch veel saaier dan gezellig op de camping?' 

En als ik dan wel op de camping ben, is het veel te druk in het zwembad. Of rijden we langs bergen waar nog iets sneeuw op te zien is. Een hup daar gaan m'n gedachten: 'ohh, hoe mooi zou het hier in de winter zijn! Al die bergen helemaal onder de sneeuw. Wintersport! Ahh, ik zou hier wel op wintersport willen. Dat zal gaaf zijn! Zou dat kunnen?' Op internet kijken. Prachtige sneeuw plaatjes. Zit ik nu echt in de zomer te verlangen naar een wintersportvakantie? Zat ik van de winter niet net zo te verlangen naar die heerlijke zomer? 

Wat is dat toch? Deze vakantie ga ik bij mezelf te rade. Het is inmiddels 2 jaar geleden dat ik kennis kreeg over de werking van het emotionele brein en ik leerde door te voelen, m'n brein te herprogrameren. In die 2 jaren is er al heel wat geweest aan gevoel, wat me zoveel had te zeggen. 

Nu dus ruimte en gelegenheid om hiermee aan de slag te gaan. Het is zomer, we zijn op vakantie, er is rust, samengevat: de omstandigheden zijn fijn. En ik voel onrust. Even denk ik, het zal wel. Ik ben nooit tevreden. Het is bij mij nooit genoeg. Ik vind mezelf ondankbaar. 

Soms ben ik me al snel bewust van m'n gedachtengang en oude patronen. Soms heeft het wat tijd nodig. 

Die gedachten over mezelf, dat ik nooit tevreden ben, nooit genoeg heb. Hoe liefdevol is dat? 

Is dat wat ik het liefste hoor? Eerlijk gezegd niet. Wat maakt dat ik het zeg? Het is m'n vertrouwde patroon. Dit ben ik gewend als kind. Ik wilde iets hebben wat ik niet had en ook niet kreeg. Wanneer ik erom bleef vragen kreeg ik te horen dat ik niet zo moest zeuren. Ik kreeg het niet en daarmee klaar. Dat was hoe ik leerde 'omgaan' met iets niet te krijgen wat ik graag wilde. En die manier gaf ik ook door aan onze kinderen. Na 3 keer nee te zeggen op iets wat m'n kind wilde, was ik er wel klaar mee. Nee is nee, dat moeten ze gewoon leren toch? Dat was wat ik dacht. 

Inmiddels weet ik dat ik niet gehoord werd in m'n verlangen en daardoor ook niet leerde hoe ik mezelf daarin kon horen. En daardoor ook mijn kinderen niet kon horen in hun verlangen en zij dat ook niet leerden. Net als dat mijn ouders dat niet van hun ouders had geleerd. Dat kan generaties zo doorgaan. 

Met gehoord worden, bedoel ik niet dat ik moest krijgen wat ik wilde. Ik bedoel daarmee dat er erkend werd wat ik graag wilde. Het wel of niet krijgen, is een tweede. 

Heel eenvoudig, aandacht hebben voor het kind, horen wat het graag wil en niet krijgt. En dat proces begeleiden. Omdat een kind dat nog niet alleen kan. Daar heeft het een volwassene voor nodig. Alleen, als die volwassene het zelf niet heeft geleerd, is er een grote kans dat het na een poosje zegt: en nu is het klaar, je krijgt het niet. Punt. Of, qua woorden wordt dit niet gezegd, maar qua gevoel is het wel zoiets van grrrrr, hou op met dat gezeur!! 

Ik denk dat het nodig is dat volwassen mensen weten hoe ze zichzelf kunnen horen in hun gevoelens en behoeften. Zodat ze vanuit een volwassen perspectief hun kind kunnen begeleiden bij de emotionele groei naar volwassenheid. 

Wanneer ik als volwassene dingen ervaar vanuit een kind perspectief, voedt als het ware (emotioneel gezien) een kind, het kind op. Dat kan veel emotionele pijn naar boven halen. Ouders die merken dat hun kind niet naar hen luistert en daar enorm boos van worden. (jep, dat werd ik) Ouders die menen dat hun peuter hen uitlacht of hen voor de gek houdt. Dat irriteert hen. (jep, ik ken het van mezelf) Of ouders die zich aangevallen voelen door hun kind, of afgewezen en gaan twijfelen aan zichzelf. (oh ja, vooral toen de puber leeftijd kwam☺️) En deze: ik dacht: nu heb ik de hele dag zoveel voor je gedaan en is het weer gezeik met naar bed gaan.. 

Wou ik als kind een moeder die alles goed deed of had ik liever dat ze aandacht had voor mijn gevoelens en behoefte? 

Je kind horen, gaat zoveel makkelijker als je eerst jezelf hoort. Want jij bent ook ooit een kind geweest die het nodig had om in emotionele behoeften te worden voorzien. Kreeg je toen niet wat je nodig had, dan kan dat zich gaan uiten in verschillende gevoelens. Onzekerheid, pijn van afwijzing. En die kunnen weer van alles tot gevolg hebben. Ruzie met anderen, niet okee zijn met jezelf. Verbitterd raken, eenzaamheid, afgunst ervaren, ongelukkig voelen, afhankelijk zijn van wat de ander vindt, emotioneel afhankelijk zijn. 

Het mooie is, dat je zelf in staat bent om je eigen behoeften te vervullen, datgene wat je als kind niet genoeg kreeg, kun je jezelf geven. Door te leren over wat je gevoelens en behoeften zijn. Door jezelf daarin te horen. Ik zou het graag zo even hier neer willen kunnen zetten hoe je dat kunt doen. Maar ieder mens is anders, elke klant is maatwerk. Toch wil ik graag dat veel meer mensen hierover horen. Dat is een reden dat ik in sept/okt/nov 2020 training ga geven in groepsverband. Dat doe ik in samenwerking met Stichting 1thuis. Op hun website kun je meer info vinden. 

https://www.1thuis.nl/thema-avonden

Onder het kopje 'communicatie en gevoelens'. 

    

Een situatie die je raakt en je hoofd zegt: stel je niet zo aan, wat doe je raar zeg!

We waren aan het bbq en en er lag een stukje vlees op voor mij. M'n man haalde het van de bbq en vroeg of ik het wilde hebben. Ik gaf aan dat ik het niet helemaal hoefde en dat het iets doorgebakken mocht worden. Ik sneed het stukje vlees door en vroeg wie het andere stukje wilde. Dochter lief reageerde: dat wil ik wel, maar van mij mag het ook doorgebakken worden. M'n man legde de twee stukjes weer terug op de bbq. Ik had er zin in en iets later keek ik of het klaar was. M'n man stond naast me.

Op een gegeven moment hoorde ik ergens dochterlief zeggen: 2 stukjes? Ik hoorde het, maar het drong niet echt door.

Na een tijdje dacht ik: zou m'n vlees nog niet klaar zijn een vroeg ik m'n man er naar. Hij zegt: die heeft dochterlief op. Wat?? Allebei de stukjes?? Ja.

Baf! Ik voel iets in m'n lijf. In m'n hoofd hoor ik: doe niet zo raar, het is maar een stukje vlees.
Manlief ziet m'n blik en hoort mij zeggen: maar dat was voor mij, dat wist je toch? Hij reageert: huh? Oww, ik doe er wel een nieuwe op.
Ik zeg: die hoef ik niet meer.

Mijn lijf voelt zo niet prettig, terwijl m'n hoofd zegt: doe niet zo moeilijk joh, hij legt er een nieuw stukje vlees op, wacht gewoon even. Je lijkt wel een puber, als je even niet krijgt wat het wil, dan hoeft het al niet meer.
En er is een stukje wat zegt: je bent geraakt hè? Laat dat er maar gewoon zijn. Je weet dat het niet om dat stukje vlees gaat.
Ik loop naar binnen. Vanuit m'n oude patroon wil ik boos uitvallen tegen m'n man. Ik weet dat het een oud patroon is, wat voortkomt uit pijn/verdriet. Ik wil mezelf horen daarin en niet vanuit mijn pijn, boos gaan reageren naar de ander.

Ik ga schrijven en voelen. Ik verwoord mijn boosheid. Terwijl ik aan het schrijven ben, voel ik verdriet. Ik schrijf: je wist het! Je wist dat ik dat stukje vlees graag wilde! En je geeft het aan een ander.. (er zijn opnieuw gedachten: Erna, kom op! Ga je nu serieus zo tekeer over een stukje vlees?? Je wordt er zelfs verdrietig van?? Nou ja zeg..! Die gedachten zijn er en hoor ik even, waarna ik mezelf toe sta om te mogen voelen wat ik voel, wetende dat het niet gaat om dat stukje vlees, maar dat er iets anders achter zit. Iets wat te maken heeft met onvervulde emotionele behoefte, geraakt worden in dat gedeelte van het brein, waar 'oude pijn' opgeslagen zit.
Ik kom er niet helemaal uit, wat me daarin zo raakt en ik laat zijn wat er is. Het is okee, ook dat het (nog) niet fijn voelt.

Twee dagen later ben ik er over aan het nadenken. Ik ben bezig om helderheid te krijgen wat me zo raakte. Wat zei het hele gebeuren over mij? Werd ik niet gezien? Niet gehoord? Was dat wat mij raakte? Nee, bij die gedachten voelde ik niks. Ik dacht verder. De situatie was dat ik graag een stukje vlees wilde, manlief dat wist, dat toezegde en het vervolgens aan een ander gaf. Er was me iets toegezegd en ik kreeg het niet. 'ik ben bedrogen' was m'n gedachte en die voelde ik wel in m'n lichaam! Wow! Dat was het. De situatie van een stukje vlees wat mij was toegezegd en wat een ander kreeg, was een symbool wat mij raakte in een opgeslagen gevoel vanuit vroeger. Ik maakte de gedachte zodanig groot, om helemaal toegang te krijgen tot dat gevoel, zodat het gevoel niet langer in m'n lichaam opgeslagen hoefde te zitten. Ik ging er met m'n aandacht naar toe, wetende dat het een oud gevoel is wat naar boven kwam. Met als gevolg dat het na een paar minuten over ging.

De hele situatie heeft te maken met kind bewustzijn en volwassen bewustzijn, 2 gedeeltes van mijn brein. Op het moment dat ik zo wordt geraakt in mijn gevoel, is mijn kindbrein in werking. Dat gaat onbewust. Dan reageer ik op een situatie in het heden, vanuit mijn positie die ik als kind in het verleden had.

Zonder zo geraakt te worden in mijn gevoel, was er inderdaad alleen een situatie van een stukje vlees, wat per ongeluk niet aan mij was gegeven. Prima toch om te wachten op een nieuw stukje?

Opnieuw vind ik het intrigerend hoe ons brein werkt. En soms ben ik verbaasd dat ik zo geraakt kan worden. Herken je dat geraakt worden?

Wanneer fruit kwetsbaar is, dan is het bijvoorbeeld overrijp en bij een aanraking zit er dan al een deukje. Soms had ik het idee overrijp fruit te zijn, heel kwetsbaar. Bij fruit is daar niks aan te herstellen, bij mensen gelukkig wel! Dat vind ik bijzonder.
 

Het beeld wat we van onszelf en anderen hebben en emotionele pijn

Ik vroeg om reacties over welk beeld je hebt van mij als je mijn instagram account ziet. Ik had gezegd om te delen wat de werkelijkheid is, om hier open over te zijn. Het woord werkelijkheid is niet het juiste woord, ieder heeft zijn eigen werkelijkheid. Ik bedoelde om open te zijn over hoe ik mezelf zie, adhv de gegeven beelden.

Mijn idee was om dat met een paar woorden te doen, alleen kwamen er veel meer woorden. 🙈 Daarom plaats ik het in deze blog. In totaal kwamen er zes reacties. Hieronder kun je ze lezen, met mijn eigen woorden erachter.

Reactie 1: 'Sprankelende vrouw'. Ja, dat is er weer. Dat is een lange tijd niet zo geweest. Tijdens 3,5 jaren van burn-out en depressie was die sprankeling totaal niet aanwezig en ik ben er blij mee dat het er weer is. Als ik anderen hoor over depressie in hun leven, gaat m'n hart naar hen uit. Want oh.. Wat een lijden is dat! Ik ben daar uiteindelijk uitgekomen door mezelf te trainen in het herprogrameren van het emotionele brein. Thnx to the Lord. 🙌

Reactie 2: 'Liefdevol, humoristisch, warm, grappig, kwetsbaar, doorzetter'. Het grootste gedeelte van mijn leven vond ik mezelf niet liefdevol en warm. Een doorzetter ook niet, ik hoorde om me heen: 'echt weer iets voor jou, je begint overal aan en maakt niks af'.
Mezelf trainen in gevoelens, behoeften en het herprogrameren van het emotionele brein heeft er voor het grootste deel aan bijgedragen dat het is veranderd. Nu kan ik zeggen dat ik me in deze woorden herken. 💕

Reactie 3: 'Je geeft veel informatie in best wel lange stukken, waardoor ik bij voorbaat afhaak om te lezen'.
Oww 😊 jaa.. Ik hou zelf van stukken tekst om te lezen en ben niet handig in kort en bondig iets vertellen.

Reactie 4: 'Dankbare, mooi verzorgde, pure vrouw'.
Dankbaar ben ik nu inderdaad. Het is niet iets wat ik elke dag ervaar, het zit meer in de basis. Mijn leven is te danken aan God. Hem komt alle eer toe. Ik heb enorm gestruggled met dankbaarheid. In m'n depressiviteit kon ik er niks mee! Boos werd ik als het over dankbaar zijn ging. En vervolgens voelde ik me schuldig omdat ik het idee had dat ik ondankbaar was.. Dat kon zo'n strijd geven! Ik verwarde dankbaar zijn met tevreden zijn. Ik had zoveel! En toch voelde ik me zo rot! In me zat de veroordelende gedachte: ondankbaar nest! Herkenbaar? Wat kan het toch ingewikkeld zijn hè, in ons hoofd en ons lichaam. Zo ervoer ik dat tenminste, toen ik nog niks wist over de werking van gevoelens, behoeften en het emotionele brein.

Reactie 5: 'Ik krijg bij jouw feed het beeld dat alles koek en ei is, het altijd gezellig is tussen jou en je partner, kinderen die het goed doen om de manier waarop je communiceert'.
Ik heb over deze woorden een poosje nagedacht, hoe ik dat ervaar. Is het altijd koek en ei en gezellig tussen m'n man en mij?

We zijn ruim 26 jaar bij elkaar. Jaren waarin veel strijd is geweest. Zal ik daar open over zijn? Jaren waarin ik bepaalde wat we deden en hij maar ja zei. Allebei reageerden we vanuit onze eigen patronen. Patronen waar we zelf blind voor waren, dus niet bewust van waren. Jaren waarin er fijne dagen waren, maar in de basis was er geen veiligheid in elkaars nabijheid. Dan bedoel ik op emotioneel vlak. Niet gehoord worden, niet geaccepteerd, geen respect. Dat was aanwezig bij ons allebei. Toen wist ik dat niet, ik vond dat alles aan m'n man lag! Als hij nou eens veranderde!

Door de jaren heen had ik gesprekken met maatschappelijk werk, psycholoog, las ik ontelbare boeken, waaronder mannen komen van mars, 5 talen van de liefde, liefde en respect. Ik leerde wel, echter koek en ei werd het niet. En altijd gezellig al helemaal niet. Toen we helderheid kregen dat één van onze kinderen TOS (taal ontwikkeling stoornis) heeft, werd het duidelijk dat m'n man dat ook heeft. Dat zorgde bij mij voor iets meer begrip ipv boosheid. Welke stoornis ik heb is nooit duidelijk geworden ha ha😉

Het grootste inzicht wat ik leerde tijdens trainingen in verbindende communicatie is dat gevoelens iets over mij zeggen. En dat het mijn eigen verantwoordelijkheid is. Het 'lag' dus niet aan die ander. Ook niet aan mij trouwens. Het had te maken met onvervulde behoeften bij ons allebei, waar we geen kennis van hadden. Waardoor we vanuit onze eigen 'pijn' op elkaar reageerden en we dikwijls strijd en ruzie hadden.

Wanneer je daar woorden aan koppelt als 'alles koek en ei', dan was het bij ons zelden koek en ei. En is het nu inderdaad altijd koek en ei. Hebben we nooit geen strijd en ruzie meer? Niet meer vanuit angst en onveiligheid. Niet meer vanuit emotionele 'pijn'. Ik kan je vertellen dat het een aparte gewaarwording was toen ik bij mezelf merkte dat ik door sommige opmerkingen niet meer boos of verdrietig voelde! Als we nu van mening verschillen is het geen strijd, ontstaat er geen ruzie. En dat is een heerlijkheid. 💛

'kinderen die het goed doen om de manier hoe ik communiceer'. Ik las dit voor aan m'n kinderen en ze reageerden: nou..! Echt niet hoor, tis hier zo vaak gezeik. 😃 Bij deze staat het zwart op wit.☺️
En toch zou ik willen zeggen dat onze kinderen het 'goed' doen. (goed tussen aanhalingstekens, omdat goed en fout een waardeoordeel is, wat ik liever niet gebruik) Niet om hoe ik communiceer met hen. Ook niet dat zij altijd aardig doen. Wel omdat ik niet meer zo heftig geraakt wordt in eigen emotionele pijn. Hoe mijn kijk is op hoe de kinderen het doen, of ik daar de woorden goed of niet goed aan geef, heeft daar alles mee te maken. Het zijn verschillende personen, met een eigenheid die okee is. Ze doen soms dingen waar ik het niet mee eens ben en dat kan ik nu zien als een onderdeel van het opgroeien.

Eerder werd ik geraakt in mijn 'pijn' door hun gedrag. Zij moesten zich anders gedragen zodat ik geen pijn voelde.. Ik was degene die bepaalde hoe mijn kinderen moesten zijn. Ik wist niet anders. En als ik er iets over las, dan voelde ik weerstand. Mijn manier van opvoeden was me bekend, dat was veilig, gaf me houvast. Het was voor mij niet makkelijk om die manier van opvoeden te veranderen. Iets in mij verlangde er wel naar.

Had dat te maken met de behoefte aan gehoord en gezien worden? Mezelf echt horen en zien, de kinderen echt horen en zien. Mezelf accepteren, onvoorwaardelijk liefhebben, de kinderen persoonlijk accepteren en hen onvoorwaardelijk lief hebben. Oordelen los laten. Het is een enorm veranderingsproces. Ik wil niet meer terug naar hoe het was. Dat betekent dat ik niet meer wil doen naar hoe ik deed. Dat ik zo deed was logisch en heb ik geen oordeel meer over.

Dankbaar ben ik voor de kennis die ik opdeed over gevoelens, behoeften en het emotionele brein en dat ik mezelf daarin kon trainen. Verwonderd ben ik dat ik dat door kan geven en ik geniet wanneer klanten hun verbazing verwoorden wat het met hen doet. Verbazing die ik zelf ook ervaarde toen ik mezelf ging trainen. Kan iets zo ingewikkeld lijken en zo eenvoudig werken?

Daar werd ik ook bij stilgezet toen ik een paar weken geleden voor het eerst een essentiële olie gebruikte. Voor iets waarvan ik dacht dat het door de hormonen kwam. Ik was sceptisch. Olie op je huid en dan geen hormonale problemen meer hebben? Ik wilde dat niet geloven. Na 3 weken, werd ik me bewust van de werking. Een vriendin attendeerde me op m'n weerstand over iets wat ingewikkeld leek en eigenlijk eenvoudig te verhelpen was.
"Is dat bij jouw werk ook niet zo Erna?" Vroeg ze. Dat er weerstand zit bij mensen omdat het ingewikkeld lijkt? Omdat het niet begrijpelijk overkomt? Daar ben ik wel benieuwd naar eigenlijk! Wil jij me laten weten wat het bij jou doet, de informatie die ik deel?

Reactie 6: 'Ik denk dat jij heel stabiel bent... Weinig uitschieters in emoties?!'
Toen ik leerde over hoe het emotionele brein werkt, dat er een gedeelte kindbrein een een gedeelte volwassenbrein is, kwam ik erachter dat ik de meeste tijd reageerde vanuit m'n kindbrein. Ik was qua leeftijd een volwassen vrouw, echter emotioneel gezien niet, wat gevoel betreft. Ik las kenmerken van een kindbrein, die denkt in termen van altijd en nooit, iedereen of niemand. De wereld van een baby beperkt zich tot degene die voor hem zorgen. Houden ze niet van hem, dan houdt niemand van hem. Een volwassen brein weet, als m'n moeder niet van me houdt, mijn partner houdt wel van me.
Onbewust schoot ik in het kindbrein met gedachten als: niemand vindt mij leuk, niemand vindt mij aardig. Ik doe alles fout. Al kon ik dat met m'n verstand wel beredeneren, gevoelsmatig voelde dat zo en dat deed pijn, voelde eenzaam. Ik kan je zeggen, dat ik totaal niet stabiel was en ik werd elke dag geraakt in m'n gevoel, waarbij m'n emoties alle kanten opgingen. Onzeker, bang voor afwijzing, gekwetst voelen, boos, teleurgesteld, jaloers. Het was er elke dag..

Ik ben oprecht verwonderd dat het zo veranderd is, dat God middelen geeft om dat te veranderen. Ik wil meer bekendheid geven over gevoelens, behoeften en het emotionele brein. Zodat er minder emotionele pijn is bij volwassenen. Wat een positieve uitwerking heeft in het omgaan met jezelf en anderen. 💛 Dat is een beetje zwak uitgedrukt. ☺️ Als ik m'n enthousiasme erover laat gaan dat zou ik woorden gebruiken als: het is zo mega fantastisch iets! Echt, levensveranderend, wauw! Glorie aan God!🙌

Omgaan met lastige gevoelens

Hier een verhaal over mezelf. Waar ik mijn klanten in train, heb ik mezelf ook in getraind. De vele vele momenten van heftige lastige gevoelens zijn voorbij! Heb ik er nooit meer last van? Dat hoor je mij niet zeggen, net als dat gezond eten een manier van leven is, is emotioneel gezond leven dat ook. En heel soms is er een situatie waarbij lastige gevoelens in alle hevigheid opkomen. Tijd om mezelf te horen en te voelen. Hieronder kun je er over lezen.

Afgelopen dagen zat ik met iets wat me niet lekker zat. Zaterdagavond zaten we buiten en in de tuin van de buren stond muziek aan. Ik heb zelf zelden muziek aanstaan. Wanneer ik muziek luister, is dat hoogstens een uurtje. Nu zaten we buiten en de hele avond hoorde ik muziek waar ik zelf niet voor had gekozen. Ik erkende voor mezelf dat ik het niet prettig vond en probeerde het los te laten. Ik was me bewust dat muziek in de tuin geoorloofd is in Nederland. Totdat het 23.30u was. Toen ben ik gaan vragen of de muziek uit mocht. De buren gaven daar gehoor aan.

De volgende dag was het heerlijk weer en brachten we de dag opnieuw buiten door. Rond 11.30u ging in de buurtuin muziek aan. Ik merkte dat het mij stoorde en zocht een ander plekje in de tuin, zo ver mogelijk bij de muziek vandaan. Het scheelde een heel klein beetje in geluid. Halverwege de middag voelde ik me zo gefrustreerd. Ik was die rot muziek zo zat! Daarbij kwam dat er meer gezinsleden hun ergenis over de muziek uitten. Ik kon er voor kiezen om binnen te gaan zitten, zodat ik de muziek niet zou horen. Echter voelde dat niet fijn, op een warme zonnige dag.

Rond het avondeten was ik emotioneel zo opgefokt, die rot muziek moest stoppen! En wel nu! Dat was wat er in mijn hoofd was. Maar ja, dat kon ik toch niet eisen van de buren, ze deden niks wat niet mocht. Ik was met mezelf in conflict. Zou ik even naar de buren lopen?... Ik durfde niet. Ik vroeg mezelf af waar ik bang voor was. Ik was bang dat ze me een zeikerd zouden vinden. Maar ja, m'n lijf begon zo te protesteren tegen het geluid van de muziek, dat was sterker dan de angst. Ik stuurde een spraakberichtje naar de buren. De muziek werd uitgezet en ik kreeg een berichtje terug of ik tijd had om te komen, dan konden we het er even over hebben. Mijn hart bonkte nog na van m'n spraakberichtje en ging weer heftiger te keer na de reactie van de buren. Daar naar toe gaan?? Alles in me zei neeeee!

Ergens was ik verbaasd om de heftigheid van de reactie van mijn lichaam. In de tijd waarin ik me zelf intensief trainde, heb ik ontelbaar veel triggers gehad waarvan ik m'n afweer heb omgekeerd. Zo'n heftige reactie qua gevoel heb ik niet vaak meer.

Ik appte terug dat ik nog een beetje hoog in m'n emotie zat en ik graag vanuit rust het gesprek zou willen aangaan, of het okee was om de volgende dag even te komen. Dat was prima.

Daarna ben ik mezelf gaan horen in mijn gevoel. Als eerste heb ik mijn irritatie, frustratie en boosheid opgeschreven. Dat is geen tekst die ik anderen laat lezen, ik schrijf dat voor mezelf. Rauwe woorden, die uiting geven aan mijn gevoelens. Ik let dan niet op mijn taalgebruik, ik schrijf wat er in me is aan woorden en zinnen. Vervolgens stelde ik mezelf de vraag wat mij zo raakte in deze situatie.
Ik kwam op: ik vind het zo lastig dat ik de muziek als vervelend ervaar, want zij doen niks verkeerd, dus kan ik het ook niet aankaarten. Ze zullen me dan wel een zeikerd vinden.
Daarbij voelde ik me angstig, gespannen en zeer ongemakkelijk.

Ik deed de oefening die ik ook met klanten toe. Daarna waren de gevoelens veel minder heftig. Helemaal over waren ze niet, blijkbaar zat de emotionele pijn diep. Ik weet uit ervaring dat er verschil zit in emotionele pijn en dat het soms nog een keer aandacht nodig heeft. Voor nu was het okee.

De volgende dag gingen we naar de buren. Angstig voelde ik me niet meer, wel een klein beetje gespannen. Hoe zouden ze reageren?
De samenvatting van het gesprek is dat de buurman begrip heeft voor het feit dat hun muziek voor mij niet fijn is en dat het iets is wat niet verboden is. Dat klopt, was mijn reactie, daarom vind ik het ook lastig om aan te geven dat ik er last van heb. Hij gaf aan dat ze rekening willen houden en dat geen muziek in de tuin aanzetten, geen optie is voor hen. Als ik dat niet wilde, moest ik ergens gaan wonen waar ik geen naaste buren zou hebben. Gezien de regels hiervoor in NL, kon ik hem geen ongelijk geven.

Komt het er op aan, dat ik voor mezelf er mee om kan gaan. De laatste keer dat ik muziek hoorde uit de tuin van de buren, was het een stuk zachter dan voor ons gesprek. Zo is het prima te doen. Ik heb een appje gestuurd, waarin ik mijn dank heb uitgesproken voor het gesprek, dat ze rekening met ons willen houden en dat de muzieksterkte op dat moment prima te doen was.

Wanneer ik mezelf niet had gehoord in mijn gevoelens en niet had geschreven, had dit zomaar in een conflict kunnen ontaarden. Nu konden we het als (emotioneel) volwassen personen bespreken. Had ik mezelf niet gehoord, dan was ik het gesprek aangegaan vanuit emotionele 'pijn' (irritatie, frustratie en boosheid) Ik had dan gereageerd vanuit m'n kindbrein, vanuit overlevingsmechanismen. Iets waar ik eerder niks over wist. Voor ik het wist, zag ik de buren dan als de boosdoeners en maakte ik ze tot een 'vijand'. Dan zou er verwijdering zijn ontstaan. Nu weet ik, de 'pijn' zit in mij, mijn lichaam wil me iets vertellen.
Wat een zegen om dat te weten, het voorkomt heel veel conflicten. Niet alleen met een ander, nog meer nog in mezelf. Waardoor er in mij ipv onrust (een hoofd wat altijd aanstond) controle willen hebben, onzeker voelen, nu rust, verbinding en ruimte is ontstaan. En is er dan zo af en toe een situatie die me triggerd, dan heb ik tools om mezelf te horen, zodat ik er op een emotioneel gezonde manier mee om kan gaan.