Ruzie zoeken

Afgelopen week las ik in 1 Korinthe 3 over Gods medewerkers en Gods werk. Over wel geloven en gered zijn en nog denken als de wereld. In vers 3 las ik: Jullie leven nog steeds als mensen van deze wereld. Want jullie zijn jaloers en zoeken ruzie. Jullie doen dus precies dezelfde dingen als alle andere mensen, die niet geloven. (BGT)

Ik ging bij mezelf na, hoe dat bij mij zit. Jaloers zijn ken ik, maar ruzie? Zoek ik echt ruzie? Mijn eerste reactie is dat dat wel mee valt. Totdat ik iets dieper bij mezelf graaf. En ik in gedachten na ga hoe ik in gesprekken reageer. Hoe praat ik over anderen?
Ik merk als ik me niet op mijn gemak voel bij een ander, of de ander doet of zegt iets wat ik als vervelend ervaar, ik automatisch negatief reageer.

Voorbeeldje. Ik vraag iets via de app aan iemand en diegene reageert niet. Geen reactie, vandaag niet, morgen niet. Een paar dagen later nog geen reactie. Eerlijk gezegd komen er bij mij dan negatieve gedachten. Over de ander en/of over mezelf. Mijn eerste reactie is dan: nou ja zeg, waarom krijg ik geen reactie? Of, achterlijk dat hij/zij niet even reageerd. Of: heb ik iets raars gevraagd, dat hij/zij niet reageerd?

Zo te reageren is een patroon wat ik gewend ben. Wat heeft dit te maken met ruzie zoeken? Bij ruzie denk ik aan verdeeldheid. Het voorbeeld wat ik geef, kan zomaar naar voren komen als ik met iemand anders in gesprek ben. Als het me hoog zit en ik me negatief uitlaat over degene die niet terug appt. Zorgt dat voor verbinding of voor verdeeldheid? Hmmm.. Jaloers zijn en ruzie zoeken..

Voordat ik iets afwist van gevoelens en hoe ons brein werkt, kon ik zo'n tekst lezen en denken: ah, jaloers mag ik niet zijn en ruzie maken moet ik ook niet doen. Ik nam me dan voor om dat niet meer te doen. Ik bracht het bij God en vroeg of Hij me daarbij wilde helpen. En als ik me bewust was dat ik jaloers was of ruzie maakte, wist ik, ja, wij blijven struikelen in zonde. Belijden en verder gaan. That's life.
Zoiets van, ik heb een gezwel, tja ziekte is er nu eenmaal. Ik vraag God of Hij me wil helpen. En intussen niets doen wat genezing bevordert.

Met lichamelijke pijn ga ik niet zo om. Ik bid en ik ga naar een arts. Desnoods laat ik me opereren. Dat het nog meer pijn kan gaan doen, veel tijd zal kosten om te herstellen, dat is niet iets wat me tegenhoudt om iets te (laten) doen zodat ik die pijn niet meer ervaar. Dat kunnen tijdelijke middelen zijn, die een poosje verdoving geven. Soms is dat eerst nodig en volgt er later een ingreep.

Even terug naar jaloezie en ruzie zoeken. Toen ik me ging verdiepen in gevoelens, leerde ik dat het ook over pijn gaat. Emotionele pijn. En dat er ook mogelijkheden zijn om te genezen. Daar is moed voor nodig. Moed om onder ogen te zien dat de pijn die je ervaart, te maken heeft met iets in jou. Het is zoveel eenvoudiger om te zeggen dat we pijn hebben omdat de ander iets zei, deed of niet deed.

Als we lichamelijk een wond hebben en iemand raakt die wond aan, kan dat pijn doen. Komt dat door die ander?
Die ander is een trigger, niet de oorzaak van die pijn, dat is onze eigen wond. Zonder wond kan dezelfde aanraking totaal geen pijn doen.

Als we dat bewust zijn, zijn we dan bereid om het emotionele genezingsproces aan te gaan?
Bij lichamelijke pijn kunnen we uit angst voor dat we iets mankeren, besluiten om niet naar een arts te gaan. Datzelfde kan ook op emotioneel gebied. Geen aandacht aangeven, desnoods een pleister op de wond  en zeker niet in een wond gaan roeren. Geen aandacht aan geven.

Ergens wel te begrijpen. Angst kan zo'n belemmering zijn. (of schaamte) Ik denk aan de woorden 'volmaakte liefde laat alle angst verdwijnen'. Wij zijn niet volmaakt. Jezus' liefde voor ons is dat wel. Door Zijn liefde kunnen wij onszelf liefhebben. En onze naaste als onszelf. Zouden we met Hem dan de stap wagen om te gaan voelen, te leren voelen? Te onderzoeken wat ons gevoel zegt? In Zijn liefde omgaan met anderen en onszelf. Wow! Daar kijk ik naar uit. Dat we dat doen! Omdat ik geloof dat we daardoor groeien in liefde en we meer en meer Gods liefde uit gaan stralen.

Onderwijs in het klimbos

Vorig jaar mei was ik nog aan het herstellen van een burnout. Het was toen dat een vriendin iets vertelde over een activiteit samen met God doen. Bij haar was dat iets creatiefs. Ze vertelde over hoe God haar dingen liet zien door de creatieve activiteit heen. Het ene sprak me aan het andere niet. Ik zag mezelf niet aan de slag gaan met papier, lijm en schaar. Mijn vriendin keek me aan en ineens zei ze: joh...,het klimbos! Het klimbos? Wat het klimbos?

Ik had haar verteld dat ik daar laatst was geweest en hoe ik daarvan had genoten. "jij gaat gewoon naar het klimbos met God", zei ze. Ik schoot in de lach en tegelijkertijd dacht ik, jaaa, wauw! Ik voelde blijdschap!

Ik nam me voor om dat te gaan doen. Toen het zover was, voelde ik weerstand. Er kwamen gedachten in me op als: wat ga je nu weer doen? Dit doe je toch niet? Niks voor jou, wat een raar idee.
En diep van binnen wilde ik heel graag. Daar luisterde ik naar. Ik vertelde tegen God dat ik graag wilde klimmen met Hem. Ik vroeg Hem om wijsheid, vertelde Hem over mijn weerstand en mijn verlangen.

Bij het klimbos aangekomen kreeg ik mijn harnas en instructies.
Vervolgens liep ik naar het eerste parcour. Voordat ik het kon betreden, moest ik me zekeren. Nog voordat ik de eerste stap op het parcour had gezet, kwam Gods wijsheid.

'Zorg dat je verbonden bent met boven.'

Zolang ik gezekerd zit, kan er niks gebeuren hadden ze me verteld. 'je kunt vallen, maar je valt niet diep'.

Wow, dacht ik, ja, zo is dat met God ook.
Ik ging verder. En telkens weer hoorde ik Zijn stem. Ik besloot op te schrijven wat ik hoorde. Wijze lessen voor mijn leven.

De ene keer is het nodig om boven strak vast te houden, de andere keer niet.

De eerste stap kan groot lijken en eng aanvoelen.

In verbinding met boven ben ik veilig. Angst mag er zijn. Dat is okee.

Ik merkte dat het voor mij het engste was als de onderdelen van het parcour niet vast zaten, bijvoorbeeld als ik moest stappen op een plankje wat heen en weer bewoog. Dan had ik geen controle. (hmm, controle...)

En weer verder ging ik.
Ik hoef niet snel of hard te gaan.

Ik ben niet afhankelijk van andere mensen.

Als mensen naar mij kijken, hoef ik me niet te bewijzen. God is mijn gids.

Als ik het eng vind, mag de angst er zijn en hoef ik niet door door door.

Wees behoedzaam.

Ontspan, beweeg zonodig een beetje mee.

Hoef me niet anders voor te doen als ik weet dat mensen naar me kijken.

Ik mag en kan m'n eigen pad volgen, geleid door God.

Telkens stond ik even stil om te schrijven. Hoog op een plankje tussen de bomen. Op een gegeven moment hoorde ik een medewerker roepen: 'alles goed?' 'ja hoor!' weer een wijze les: als ik niet verder kom, word ik geholpen. Er wordt over mij gewaakt.

Ik neem tussendoor rust, kopje thee.

Onderweg neem ik de tijd om om me heen te kijken. Genieten van wat ik zie.

Ik hoef niet in 1 x het hoogste te doen of te halen.

Als ik niet weet wat de bedoeling is, vraag ik er naar.

Maak soms een stapje opzij om verder te kunnen.

Toen ik merkte dat ik moe werd, stopte ik en ging naar huis. Verwonderd. Stil en tegelijkertijd loofde ik God. Voor mij was dit zo bijzonder. 🙌 Hem zij de eer!

"Oud zeer"..

Oud zeer. Hoe ik onbewust daardoor reageer en een keuze heb om dat te veranderen.


Mijn zus is geopereerd en ligt in het ziekenhuis. De eerste 6 weken mag ze een been niet belasten, daarna 6 weken met krukken. Volgens artsen duurt het een jaar voordat ze kunnen zeggen in hoeverre herstel mogelijk is. De dag na de operatie heb ik m'n zus aan de telefoon. Ik vraag hoe ze zich voelt, of de operatie goed is verlopen. Ze voelt zich nog een beetje duf en de operatie is goed verlopen. We kletsen wat over hoe het voor haar is, dat het niet meevalt. Tijdens het gesprek merk ik dat ik terugdenk aan mijn periode van Burn out. Een beetje geprikkeld denk ik, ja, dit valt voor jou niet mee, het viel voor mij ook niet mee, 3 jaren burnout. Ik dacht haast, ervaar je ook eens wat ik heb doorstaan, wat moeite is. Voelt het voor mij nou prettig dat een ander ook lijdt?? Dit is niet mijn naaste liefhebben als mezelf..

Na het telefoon gesprek vroeg ik mezelf af waardoor ik geprikkeld werd. Ging ik vergelijken? Vond ik het fijn dat zij ook eens iets had wat moeilijk was? Net alsof ze dat nooit eerder in haar leven had gehad.. Nee dat was het niet. Wat dan wel? Ik dacht aan m'n moeder die voor m'n zus klaarstond. Die benoemde dat het toch echt niet fijn was, dit, voor m'n zus. Aan anderen die ik dit hoorde zeggen, die meeleefden. Was ik jaloers? Echt? Dan zat er pijn achter. Ik ging bij mezelf te rade. Wat voelde ik als ik terugdacht aan de periode van burn out?
Een heftige gevoel in mijn buik kwam omhoog.. Wanhoop! Radeloosheid! Wow! Dat zat nog vast in mijn lichaam. Gevoelens die ik niet wil voelen!  Die ik weg stop, onder andere door zoete dingen te eten of door iets te doen.
Nu was het moment om ze toe te laten. Het voelde als een enorme krampige pijn in mijn buik, die op het hoogtepunt van de kramp, bleef staan. Verdriet golfde omhoog. Wanhoop, radeloosheid.. Ik voelde me zo verdrietig! Wat had ik me alleen gevoeld..
Ik bracht de pijn bij God en bad om genezing.

Ik dacht te weten waar het vandaan kwam dat ik geprikkeld was en dacht er verder over na. Het leek of het fijn was voor me dat m'n zus leed. Hoopte ik op erkenning voor mijn eigen lijden? Gaf het een stukje voldoening? Was dat het kindbrein? Reageren vanuit pijn.. Als ik pijn heb, wil ik dat jij ook lijdt? Niet kunnen hebben dat ik het zelf moeilijk heb gehad, steun en erkenning van anderen miste, terwijl mijn zus aangeeft dat het moeilijk is en dat anderen dat erkennen?

Van mij was het iets onzichtbaars. Burn out. Mijn zus had meerdere botbreuken in haar been. Overduidelijk te zien dat ze niks kon. Ahh daar had het ook mee te maken! Wat heb ik vaak getwijfeld aan mezelf of ik me niet aanstelde. Of ik echt niet in staat was om iets te doen. Angst dat anderen me veroordeelden. Gewenst dat ik iets lichamelijks zou hebben dat zichtbaar was voor iedereen. Zodat het duidelijk was dat ik echt niet kon.

De zere plek heb ik helder. En dat is fijn voor me. In plaats van dat ik met een soort van onverschilligheid met het lijden van mijn zus omga, luister ik naar  mezelf, mijn eigen lijden. Erken dat het moeilijk was. Sta mezelf toe om de pijn te voelen. Deel het met God. Een positief gevolg daarvan is dat ik daarna in staat ben om er te zijn voor mijn zus, vanuit liefde, vanuit m'n hart. zonder rotgevoel.

Er zijn regelmatig situaties in mijn leven waarin ik gewend ben om de ander te veroordelen of iets van de ander te vinden, terwijl het te maken heeft met iets van mezelf. Vaak iets pijnlijks. Iets wat niet fijn is om te onderzoeken. Door het wel te doen, (niet makkelijk voor me, wel leerzaam) ervaar ik groei en genezing. 🙌

Verandering van denken

Vanmorgen ben ik op bezoek geweest bij Marloes van @luckyleaf. Ik leerde haar kennen via insta. Ik geniet er van om mensen te ontmoeten en te zien welk werk ze doen. Om even op de werkvloer te zijn, zodat ik daar iets van kan ervaren. Locatie, sfeer, het is voor mij heel anders om er geweest te zijn dan er foto's van te zien of erover te horen.
Zo leuk, dat ik welkom was bij Marloes. Tijdens het werken (zij, ik niet😊) kletsten we zo anderhalf uur vol.

Een paar uur later zit ik onze ontmoeting af te spelen in mijn hoofd. We hebben het gehad over van alles en nog wat. Wat er voor mij nu even uitspringt is het woord 'veroordelen'. Daar spraken we over. Wat het met ons doet als we het idee hebben dat we veroordeeld worden. We spraken over geloven en niet geloven. Over angst voor het onbekende.

Ik werd tijdens ons gesprek opnieuw bepaald wat een verandering van denken er in mij is gekomen. Het grote gebod wat God geeft is Hem liefhebben boven alles en mijn naaste als mezelf. Die begreep ik eerder niet. Veel meer had ik een eigen gemaakte regel: God oordeelt en ik veroordeel m'n naaste, zoals ik denk dat God zou oordelen. Het beperkte mij. Dat zag ik toen niet. Toen was ik er van overtuigd dat het waarheid was hoe ik dacht. Net zo zeker als dat ik weet dat ik getrouwd ben.
In de loop der tijd vond ik het soms griezelig hoe ik gedacht had en hoe dat veranderd was. Ik bedoel, hoe betrouwbaar zijn mijn eigen gedachten?

Voor mij is het belangrijk om steeds weer God om wijsheid te vragen. Van Hem onderwijs te krijgen ervaar ik als iets  wonderlijks. Als ik stil sta bij Zijn gebod over liefhebben, dan vraag ik me af hoe het komt dat ik zo geneigd ben om te veroordelen. Anderen en ook mezelf, terwijl mijn hemelse Vader zo vol liefde is. Ik wil vol zijn van Zijn liefde. Die liefde uit stralen. Zodra ik merk dat ik een oordeel heb over een ander, kijk ik welke behoefte er bij mij zit. Komt mijn oordeel voort uit angst? Of uit jaloezie? Vaak is het één van de twee, of zelfs allebei. Het werkt belemmerend voor mij. Ik deel dat met God. Ik ervaar zo'n bevrijding om daar anders in te staan! Dat kan ik niet onder woorden brengen. Verwondering🙌

Irritatie, afgunst/jaloezie

2019, het jaar van leuke dingen doen. Het komt steeds meer bij mij binnen als een jaar van vrijheid.🙌

Ik had tot voor kort niks met iets van een tijdsbepaling. Ook niet met thema's. Ergens voelde ik irritatie als ik iets las over een bepaalde tijd nemen voor iets, of werken aan een thema. Tot aan het moment van dit schrijven wist ik niet waar die irritatie vandaan kwam.

Ik besefte net dat ik nu zelf én een thema heb én een tijdsduur daarvoor. Aan het einde van 2018 kwam dat tot stand. (staat in de vorige blog) Ik las net een blog die ik al eerder had gelezen. De eerste keer merkte ik irritatie bij mezelf over wat ik las. De tweede keer echter niet, sterker nog, het sprak mij aan! Ha ha, dat vind ik grappig en interessant. Wat is er veranderd? Die blog was hetzelfde gebleven, dus is er iets in mij veranderd. Of zou het te maken hebben met dat ik de eerste keer dat ik hem las, de schrijfster er van niet kende en de tweede keer wel? Misschien ook een beetje.

Maar wat me net helder werd is dat er afgunst onder mijn irritatie zat. Als ik las of hoorde over iemand die een bepaalde tijd ergens aandacht aan ging geven, dan kwam dat bij mij binnen als iets concreets. Iets wat duidelijkheid geeft. Iets van een doel. En dat waren dingen die ik ook wilde! Vandaar de afgunst. En dat uitte zich in irritatie. Dat merk ik vaker bij mezelf. Dat ik bijvoorbeeld een oordeel heb over iemand of op iets van iemand. En als ik dan bij mezelf te rade ga, (wat maakt dat ik dat oordeel heb) kom ik uit dat ik zelf ook graag wil zijn als die ander of wil hebben wat die ander heeft.

Voorbeeld? Op Insta lees ik een post en ik merk dat ik vol kritiek zit tijdens het lezen. Telkens als ik een post van die persoon las, had ik kritiek er op en irriteerde ik me. Ik had een paar keer bedacht om die persoon te ontvolgen en toch deed ik het niet. Alsof ik het ergens prettig vond om iemands post te bekritiseren. Ken je dat? Vandaag was het moment dat ik er langer over nadacht. Hoe dat elke keer weer zo gebeurde. In alle eerlijkheid werd het me helder dat ik graag zou willen wat die persoon had. Veel volgers, veel reacties, allemaal positieve. Ik was afgunstig.

Ik keek naar de betekenis daarvan en las het volgende:
"Afgunst of jaloezie is een soort ongenoegen en ergernis over andere mensen. Het is een gevoel dat als onaangenaam wordt ervaren. Iemand die jaloers is, heeft als wens dat een ander minder heeft dan hijzelf, of dat een ander iets verliest wat hij dan op zijn beurt zelf krijgt."

Precies! Dat. Vervolgens bedenk ik me dat ik niet afgunstig wil zijn. Ik weet verstandelijk dat ik niet gelukkiger ga worden als ik heb waar ik afgunstig op ben. Mijn kindbrein denkt van wel. Ik merk dat het met m'n vlees te maken heeft en met oude pijn.
Op zo'n moment komt in m'n gedachten hoe God mij ziet. Dat het prima is dat die ander heeft wat ze heeft en dat God met iedere leven een plan heeft. Dat ik behoefte heb aan erkenning en waardering en dat mijn kindbrein me verteld dat ik dat krijg als ik ook veel volgers heb en positieve reacties krijg. Dan krijg ik wat ik nodig heb. Mijn volwassenen brein weet dat die gedachten niet kloppen.

God heeft het over het vernieuwen van ons denken. Zo bijzonder vind ik dat. Hoe snel, hoe automatisch zit er ergenis, irritatie of frustratie bij mij. Dat zegt iets over mij. Voor mij is het heel leerzaam om dat te onderzoeken. Daar kan ik van genieten al duurt het ook wel eens een poos voordat ik ruimte heb om te onderzoeken.

Terugkomend op "2019, leuke dingen doen". Ik merk dat ik het fijn vind om een bepaalde mate van helderheid te hebben. Het geeft mij rust. De jaren hiervoor was ik gefocust op dingen buiten mij waarvan ik het idee had dat ik het nodig had om lekker in m'n vel te zitten. Inmiddels denk ik daar anders over. Meer en meer focus op Jezus. Leven door genade en in waarheid. Een voortdurend proces. Waarbij Hij spreekt en ik mag (leren) luisteren. Hij geeft onderwijs. Dat heb ik nodig. En Hij weet precies wat ik nodig heb, wat ik nodig heb om tot Zijn eer te leven. Zijn zorg is zo liefdevol. Ik, die niet anders kon dan in mijn hoofd doorgaan. Niet beter wist dan gevoelens te negeren. Die niet wist wat mijn behoeften waren. Ik, die Hem verweet dat ik me zo ellendig heb gevoeld. Ik kreeg van Hem te horen:  ga leuke dingen doen. Laat voor dit jaar de focus op werk los. Blijf luisteren naar Mij. Ik merk dat Hij raad geeft. Het is zo bevrijdend voor mij!

Er is niks nieuws onder de zon zegt Prediker. Ik ben niet de enige die onderwijs krijgt van God en Hij zorgt voor iedereen. Toch voelt Zijn liefdevolle zorg zo bijzonder! Aan Hem alle eer!

Leuke dingen project

Ik las net m'n vorige blog door. Over depresieve gevoelens. Over m'n zoektocht. Dat was 3 weken geleden. Tijd voor een nieuwe blog. En sjonge! 3 weken, wat is nu 3 weken? Ik heb het idee dat ik zoveel geleerd heb, inzichten heb gekregen, dat het wel lijkt of die blog van vorig jaar is. Ha ha, nou is dat ook zo, hij is nog van 2018. Maar ik bedoel dat het veel langer dan 3 weken geleden lijkt.

Ik hoor mensen wel eens vertellen wat God tegen hen zei. En dan denk ik, dat wil ik ook, dat God tegen me praat. Ik zou willen dat Hij me vertelde wat Zijn plan met me is, zodat ik elke keer als het even niet zo fijn gaat daar aan kan denken. Net zo als tijdens een bevalling , het is pijnlijk, maar straks is er een baby, ik doe het ergens voor. Zoiets.

Ik heb wat geschreeuwd naar God de afgelopen jaren. En gesmeekt. En gezegd dat ik niet meer wist hoe ik verder moest. Soms ervaarde ik Hem, maar vaker niet. Ik merkte dat ik Hem dat verweet. Daar voelde ik me schuldig over. Ik hoorde in mezelf een stem die zei, hoe haal je het in je hoofd om God iets te verwijten?? Jij! Hem verwijten? Hij die volmaakt is! Tja... Met m'n verstand wist ik dat Hem niks te verwijten valt, maar het voelde zo anders. Ik ben het uit gaan spreken naar God. Heer, ik merk dat ik U verwijt... en ik vind dat het niet mag, want het kan niet en toch is het er. Wilt U me hier onderwijs over geven?

Dat kreeg ik. Hij liet me zien hoe Hij is en hoe mijn verstand beperkt is. Bijzonder vind ik dat, Zijn persoonlijk onderwijs. Dan ben ik zoo verwonderd! Wow! Aanbidding, lofprijzing, Heer U bent zo goed! Zo goed! En ja, dan denk ik dat is makkelijk gezegd als het goed gaat. Maar dat zeggen als ik depresief ben? Ooit las ik iets over altijd God danken. Dat was een les voor me. Zo mag ik elke dag God danken en loven, ongeacht hoe ik me voel. En naast het danken mag ik m'n hart uitstorten. Als daar verdriet is, pijn, verwijt, Hij zegt: ken Mij in al je wegen en ik zal je paden recht maken.

Ik vroeg Hem wat Zijn bedoeling was met mij. En ik kreeg daar een ander antwoord op als dat ik gedacht had. Hij leert me om op Hem te vertrouwen. Hij gaf me het woord rust. Rust?? Dacht ik, wat moet ik met rust? Ik heb weinig te doen, vind m'n dagen veel te saai. En dan rust? Heer wat bedoelt U? Vroeg ik. Hij zei: rust in je hoofd. Ohhh.. Ah, dat! Rust in m'n hoofd!! Ja dat wil ik wel! Het is meestal onrustig in mijn hoofd. Ik was me daar niet van bewust, totdat afgelopen zomer een vriendin voor me ging bidden. Toen ervaarde ik zo'n enorme rust in m'n hoofd, bizar. Dat bleef een paar dagen. Het was gewoon onwennig, ha ha. En daarna was het over. Ik was teleurgesteld. God doet toch geen half werk? Hoe kan dit nou? Vroeg ik me af. Ik deelde het met m'n vriendin en zij zei: Erna, God heeft je laten ervaren wat Hij je wil geven, waar je naar onderweg bent. Hmmm, ene kant mooi, andere kant was ik ongeduldig.
En dan ineens is daar een aantal maanden later het woord 'rust'. Ik was benieuwd.

Ik dacht dat ik pas rust in m'n hoofd kreeg als ik iets had wat ik leuk vond om te doen. Dan zou ik niet zoveel tijd hebben om na te denken. Mijn oude strategie speelde op en ik kon heel wat tijd in m'n hoofd gebruiken om na te denken over wat ik kon gaan doen. Ik deed dat al 8 jaar lang en telkens werd het niet wat. Maar goed, ik dacht inmiddels toch echt wel dat ik was veranderd en meende dat ik nu met andere intenties op zoek was.

Naast dat ik het woord 'rust' kreeg, wilde ik zelf heel graag vreugde. Dat zei ik tegen God. Heer ik wil zo graag vreugde in m'n leven! Ik kreeg in gedachten dat een coach ooit tegen mij zei: voor herstel van burnout is het nodig dat je dingen doet die je leuk vindt.
Daaraan terugdenkend dacht ik, nou, zie je ik moet echt op zoek naar iets. Ik dacht aan een vast iets. Wat elke week terugkwam. Een baan of een hobby. (Terwijl ik gruwel van vaste dingen!)

Net na kerst sprak ik met Marloes. Zij is bekend met depressie. Tijdens dat gesprek werden me een paar dingen duidelijk. Net voor oud en nieuw kwamen we bij elkaar, de meiden van de hsp (holy spirit party) Die avond werd er voor me gebeden. O.a. om vreugde. Gebed is een machtig wapen zegt God. Geweldig!
De dagen er na sprak ik met God over leuke dingen doen. Ik voelde me bezwaard. Sprak dat uit. Ook naar m'n man. Ik zei: ik kan toch niet alleen maar leuke dingen doen? Dat kost geld en ik heb het idee dat ik dan een profiteur ben. Stel je het volgende gesprek voor:
Wat doe jij Erna, werk je? 'Nee, ik zorg 'n beetje voor het gezin en huishouden en voor de rest doen ik leuke dingen.'

Dat kan ik toch niet maken? God gaf me in herinnering hoe zware tijd ik heb gehad in de jaren dat we 4 jonge kinderen hadden. Postnatale depressies, huwelijkscrisis, relatieproblemen. En recent 3 jaar burnout. Hij zei: ga jij maar eens een tijdje leuke dingen doen! Zonder focus op werk. Mijn man reageerde: waarom zou je geen leuke dingen mogen doen? Ik heb echt niet het idee dat ik het zwaar heb met m'n werk en gezin en dat jij 'n beetje niks doet. Joh, ga lekker doen!
Wow! Zo kwam beetje bij beetje bij mij de acceptatie. En begon ik het te zien als antwoord op mijn vraag: Heer wat is Uw bedoeling met mijn leven? Op Hem vertrouwen, luisteren naar Hem.
Ik ben verwonderd over Zijn zorg. Zo maar mag ik leuke dingen gaan doen! Het is een serieus project voor me geworden. Ha ha, ik hou van projecten!
Wordt vervolgd 😀

Depri enzo

De afgelopen tijd schreef ik over het emotionele brein. Over hoe ik met succes een afweer omdraaide. Ik heb veel geleerd over ons brein, over communicatie. Dat neemt niet weg dat ik de laatste tijd regelmatig me heel rot voel. Herkenbare gevoelens van een eerdere depressie. Hoveel ik ook weet over depressie, gevoelens etc, het blijkt een heel proces te zijn om daar mee om te gaan.

Soms komt er iets naar boven, krijg ik inzicht en kan ik daar iets mee, soms ook niet, of pas later. De laatste dagen gaat het niet fijn. Ik weet niet goed hoe ik het uit kan leggen. Het gaat om mijn hoofd. Ken je dat, dat je door een hele vieze ruit kijkt en alles wat je ziet is vies, niet echt mooi. Je weet, dat wat achter die vieze ruit is, heel mooi is. Wanneer de ruit helemaal schoongemaakt is, zie je door de ruit heen de schoonheid van alles.
Zo iets.. De ene keer lijkt het alsof ik alles beleef en zie door zo'n vieze ruit. Ik geniet niet meer, terwijl er toch dingen zijn waarvan ik weet dat ze leuk zijn. De andere keer registeren mijn hersenen alsof ik alles zie door een schone ruit. Ik geniet, heb zin in het leven.
Dat is zo'n wereld van verschil! En dat gebeurt in mijn hoofd. Ik dacht eerder dat ik daar geen invloed op had. Ik bedoel, wat hersens doen, dat doen ze toch? Toen ik ging lezen over het emotionele brein, kwam ik terug op die gedachte en leerde ik dat ik er wel invloed op had. Dat is mooi dacht ik! Ik meende dat het dan klaar was met depressieve gevoelens. Tjoh! Ik ging vol aan de slag.

Er veranderde best wat. Ik ben nu een jaar verder, nadat ik er over las en merk echt verschil! Ik zak niet meer zo mega diep weg. De laatste dagen heb ik toch last van niet meer genieten, depri voelen. En dat gaat een beetje op en neer. Ik schrijf het nu op, dat helpt me, geeft helderheid. En misschien helpt het anderen ook.

Vandaag voelde ik me triest en droevig. Ik probeerde te achterhalen wat er achter zat. Helemaal helder heb ik het nog niet. Op een gegeven moment kwam er een herinnering in mijn gedachten van de basisschool. Een jaar of 10 was ik toen. We deden 'ploegertje' (jongens tikten de meiden, vervolgens liep je hand in hand verder) ken je dat? Ik geloof dat het per school verschillende benamimg had.
In mijn herinnering vond ik sommige jongens uit mijn klas leuk en wilde ik heel graag getikt worden! Dat gebeurde niet. De leukste meiden van de klas, die werden getikt. Tegen de tijd dat er niet veel meer te kiezen viel om te tikken (en ik dus dacht, misschien wordt ik zo wel getikt) ging de bel...

Vervolgens dacht ik aan de middelbare schoolperiode. Daar had ik wel vriendinnen, maar wij waren een groep meisjes die gewoon gewoon waren. Niet stom (dat was iig al beter dan op de basisschool) maar gewoon. Er was ook een groep meisjes die mooi waren! En leuk! Zij kregen aandacht. Aandacht die ik ook zo graag wou.

En op dat punt gekomen, komen de harde woorden over mezelf. Het schiet zo door m'n gedachten : ménn stel je niet aan zeg! Ha ha, jij wil aandacht.. Doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. Kom op zeg, wil je zeggen dat je nu depressieve gevoelens hebt omdat je het op school niet leuk had?? Sjonge..! En niet leuk.. Dat viel toch best mee?
Okeej, je was niet echt een leuk kind, anders had je wel aandacht gekregen, nu ben je nog niet leuk. Dat blijkt wel. Moet je kijken wat een saai leven je hebt!

En zo draait het in m'n hoofd in een kringetje. Inmiddels ben ik me daar van bewust. En wil ik het liefste dat nu oplossen. Dat gaat niet. En nu ik het zo opschrijf, merk ik dat het wat rustiger wordt in me. Dat ik besef dat het tijd nodig heeft en merk ik weer hoop en vertrouwen.

Ik wil waarheid in mijn hoofd ipv leugens. Op zich heb ik wel kennis over wie ik ben, zeker nu mijn identiteit in Christus is. Alleen aan kennis heb ik niet genoeg. Kennis blijft iets van mijn hoofd. Het is zo fijn als dat doorleeft wordt met mijn lichaam. Zodat gedachten en gevoelens op 1 lijn zitten.

Het nare is, als ik me zo rot voel, dat er niks uit mijn handen komt. Als moeder van een gezin met 5 kinderen is er altijd iets te doen en wordt dat min of meer ook verwacht. Dan ervaar ik wel soms moedeloosheid. 's morgens al vastlopen met denken over het eten wat 's avonds gekookt dient te worden.

En dan soms een dag waarin het niet zo rot voelt in mijn hoofd. Ahh die wil ik zo graag meerrrr😀

Ik heb al heel wat dingen bedacht en ondernomen om een leuker leven te leven. En telkens wordt dat niks. Op een gegeven moment leerde ik dat het niet in de omstandigheden zit, maar in mezelf. Pfff, daar ben ik nog niet helemaal over uit.. Wat dat nou precies inhoudt.

Ik denk na over hoe lang het is dat ik me zo voel. Of ik dat al mijn hele leven heb. Dat is niet zo. Het is begonnen bij mij toen 8 jaar geleden de (toen) jongste naar school ging. Ineens was ik overdag alleen thuis. Na jaren drukte met 6 zwangerschappen in 6 jaar tijd, waarvan 4 kinderen. Er waren perioden dat ik vrijwilligerswerk deed, dat we ons huis verbouwden, nog een verhuizing en een zwangerschap. Dan voelde ik me veel fijner! En nu zit ook ons laatste kind op school! Ben ik alleen thuis. En... Daar ga ik weer...

Het is niet opgelost met iets gaan doen. Tijderlijk wel, lijkt het. Toch blijven gevoelens er zitten. Gevoelens waar een behoefte achter zit. Wat te maken heeft met mijn emotionele ervaringen vanuit mijn kindertijd. Dit is wat ik inmiddels weet. Nu de praktijk. Ik wens mezelf toe dat ik met liefde naar mezelf kan kijken. Zonder oordeel. En acceptatie dat het nu nog niet zo ver is..