Zelf bepalen

Het gesprek met Boaz had een vervolg.

's Avonds is het om 7 uur bedtijd voor hem. Dat gaat niet heel makkelijk. Hij wil niet naar bed, niet uitkleden, nog spelen, nog iets eten etc. Deze avond zei ik om 10 voor half 7: jij wilt graag ook bepalen hè, hoe laat zou jij naar bed willen?
Hij: ja! Even kijken... (keek naar de klok) als de grote wijzer bovenaan staat. Dat duurt nog heel lang hè?
Ik: okeej, ja dan kun je nog een poos spelen. (wanneer de grote wijzer bovenaan staat, is het 7 uur☺️)

Ik dacht, van te voren wil ik graag dat hij zich uitkleed en tanden heeft gepoetst, zodat het niet veel later dan 7 uur is voordat hij er in ligt.

Ik: eej, voor die tijd is uitkleden en tanden poetsen nog nodig, wanneer ga je dat doen?
Hij (kijkt opnieuw naar de klok) : als de grote wijzer op de 11 staat.
Ik: prima!

Een paar minuten later gebeurt er iets waardoor hij onder de douche moet. Hij zegt in bad te willen. Terwijl hij in bad zit vraag ik hem hoe lang hij er in wil blijven en of hij nog het filmpje verder wil kijken. Hij wil lang in bad blijven en het filmpje kijken.

Hij: mam, kan dat hier in de badkamer? Dan zet je jouw telefoon hier neer.
Ik: Dat wil ik niet, een scherm in de badkamer. Als je een filmpje verder wilt kijken dan kun je niet lang in bad blijven.
Hij: okee, dan kom ik er uit.

Als hij afgedroogd is en z'n ondergoed aan heeft loopt hij naar de woonkamer, ziet de klok, die inmiddels bijna 10 over half 8 aangeeft. Hij begint te huilen en schreeuwt: nouououw, hij is verder gegaan!!
Ik: ja, de tijd gaat door als je in bad gaat. Ben je bang dat je geen tijd genoeg hebt om je filmpje te kijken?
Hij stopt met huilen en zegt: ja
Ik: je had gezegd als de grote wijzer op de 11 staat, je zou gaan uitkleden, dat hoeft niet meer, dus je hebt extra tijd.
Hij was gerustgesteld en ging z'n filmje kijken.

Om 7 uur ging hij naar bed. Daarna ging ik weg. Zijn vader kwam ondertussen thuis uit z'n werk. Hij vertelde mij later dat Boaz even uit bed was gekomen en heel blij had gezegd: 'pap, ik mocht zelf bepalen hoe laat ik naar bed ging! 😃.

Vanochtend voordat we naar school gingen, hadden we een half uur om te wassen, aan te, kleden en te eten. We werkten samen. Ineens hoor ik hem zeggen: 'samenwerken is fijn hè mam? Dan ben je sneller klaar.'

Vanmiddag zag hij m'n zus en zei: ik mocht gisteren zelf bepalen hoe laat ik naar bed ging!

Love you kleuter! 💛

Luisteren

Een gesprek met Boaz, onze kleuter van 5.

Situatie: 's ochtends wil Boaz bij mij in bed komen liggen. Hij staat aan de kant waar ik lig. Ik zeg: wil je even omlopen? Hij blijft staan en ik zeg: loop even om, naar de andere kant van het bed. Hij klimt over me heen, waarbij hij met z'n knie tegen mijn neus aan stoot. Auw! Dat doet zeer! Ik voel me direct boos worden, (registreer dat ik lang niet uitgeslapen ben, moe) Hij ZEGT sorry, dat ging per ongeluk. Ja wat sorry, zeg ik, ik zei toch dat je aan de andere kant er in moest gaan! Je luistert niet! Direct erachter aan denk ik: en dat doe je de laatste tijd heel vaak, niet luisteren. Ik besluit om daarover in gesprek te gaan.

Ik: weet je Boaz, ik baal van jouw gedrag de laatste tijd. Er zijn vaak situaties waarin je niet luistert en dat vind ik heel vervelend. Je blijft niet aan tafel zitten met eten, als we tanden willen poetsen, ren je de andere kant op, als je een filmpje wil kijken en het mag niet, ga je te keer. Het is echt niet fijn.
Hij ligt tegen me aan en zegt: mam, waarom mogen papa en jij alles bepalen?

Ineens voel ik het. Gedachten schieten door me heen: hier is een kind van 5 met dezelfde behoeften als ieder mens, groot en klein. Een kind waarvan ik denk dat hij gewoon moet luisteren naar wat ik zeg. En daarmee bedoel ik, hij moet doen wat ik zeg. Ik ervaar compassie. Ons gesprek gaat verder.

Ik: zou jij ook willen bepalen? (ondertussen denk ik, maar dat kan toch niet, hij is een kind, moet nog veel leren, wij zijn ouders.)
Hij: ja

Ik zie het voor me hoeveel wij voor hem bepalen. Kom, opstaan, je gaat naar school.  Speelgoed opruimen! Nee, je krijgt niks lekkers, je kunt een appel eten. Ruim je je tas en jas op? Wil je een filmpje kijken? Nu niet, eerst spelen. Straks mag je een half uurtje kijken. Aan tafel! Boaz, je gaat zo naar bed. (okeej, dit zeggen we op een aardige manier☺️)

Ik: dus jij zou graag willen bepalen en nu doen papa en ik dat?
Hij: ja
Ik: zal ik jouw uitleggen hoe dat komt?
Dat heeft te maken met dat wij ouder zijn en al dingen kunnen die jij nog niet kunt. Kijk, wij kunnen autorijden en jij niet hè? En papa is sterk en kan zware dingen dragen die jij nog niet kunt dragen.
Hij: ja hè, papa is heel sterk hè mam, maar ik ben ook heel sterk hoor maar papa kan meer dragen.
Ik: precies en wij weten ook meer dan jij weet. Jij gaat nog veel leren op school. Jouw lichaam heeft meer slaap nodig dan ons lichaam. Daarom ga jij vroeger naar bed dan wij.
Hij: ik wil niet naar school.
Ik: oh nee? Wat vind je niet fijn aan school?
Hij: er is geen lego.
Ik: okeej
Hij: en ik kan niet kiezen wat ik wil want dan is het al vol.

(elke ochtend kiest elk kind in zijn klas op het planbord wat ze die dag voor werkje gaan doen. Wij zijn elke dag net voordat de bel gaat op school waardoor er voor hem niet altijd veel te kiezen meer is.)

Ik: ik hoor dat je er van baalt dat je niet kunt doen wat jij graag wilt doen op school, klopt dat?
Hij: ja!
Ik: okeej, wi je daar iets aan doen? Dat kan.
Hij: (opgewekt) echt?
Ik: ja, als we vroeger op school zijn, dan heb je meer te kiezen. Wil je dat, vroeger naar school?
Hij: (wil uit bed springen) ja mam!
Ik: dan is het wel nodig dat je niet wegloopt als ik je tanden wil poetsen en zelf je kleren aantrekt zonder iets anders te gaan doen.
Hij: (opgetogen) kom mam, we gaan uit bed!

Een half uur later zaten we in de auto. Geen gedoe met wegrennen😃 Toen we op school kwamen was de deur zelfs nog dicht. Ha ha. Niks voor mij, ergens vroeg zijn. Boaz vond het heerlijk. Hij kon op het planbord kiezen wat hij wilde.

Ik dacht verder na over hoe het voor een kind kan zijn dat alles voor hem bepaalt wordt. Als volwassene weet ik dat het niet 'alles' is. Hij kiest bijv zelf het broodbeleg. Een kind echter, denkt in termen van alles of niets, iedereen of niemand. Ik kon me ineens zo voorstellen dat hij wegrent als we hem naar bed willen brengen! Dat lijkt me dan toch een manier om voor hem zelf de regie te nemen. Iets te bepalen. Gewoon door gedrag omdat hij nog niet in staat is om dat te verwoorden. Ik ben dankbaar voor ons gesprekje. Wat houdt het in 'naar elkaar luisteren'? Doen wat de ander wil? Dat dacht ik eerder. Dan was het: mijn kind moet naar mij luisteren en doen wat ik zeg. Andersom, ik naar mijn kind luisteren? Moet ik doen wat hij zegt? Nee toch zeker! Straks heeft m'n kind het hier voor het zeggen!

Zo heerlijk om te beseffen dat luisteren niet per definitie inhoudt dat de een moet doen wat de ander zegt. We hebben in ons gesprek naar elkaar geluisterd. We hoorden onszelf én elkaar. Zonder in dat gesprek iets te moeten doen.


Reacties zijn welkom!

Ik wilde iemand zijn.

Ik wilde iemand zijn. Ik wilde ergens bij horen. Al weet ik sinds jaren dat ik een kind van God ben, dat ik bij Hem hoor. Dat gaf soms rust. Eventjes. Maar veel vaker voelde ik dat niet. Mijn genade is genoeg. Ik las het, net op insta nog, hoorde het verschillende keren. En dacht: het is zo omdat God het zegt en Hij liegt niet. Maar voor mij voelde het vaak zo anders. Ik had niet genoeg aan Zijn genade.

Ik wilde iemand zijn. Ik wilde ergens bij horen. Hier in het aardse leven. Het voelde zo eenzaam, zo ellendig. Ik begreep Zijn genade niet. Dat die genoeg zou zijn voor mij. Want die genade verloste mij niet van m'n eenzame en ellendige gevoel. Ik bedacht vroeger van alles waardoor ik me fijner zou gaan voelen. Verhuizen, leuke baan, shoppen, op vakantie, met vriendinnen afspreken.. Ik wist niet dat het een soort valse hoop was.. Als ik dit of dat heb/kan.. voel ik fijner.

Ik was weer eens aan het nadenken over mijn behoefte en wat ik voelde. Ik kon het niet definiëren. Ik merkte iets in mij en kon er niets mee. Totdat ik ging wandelen en ik langs een boerenschuur kwam, waar geen dak meer op zat. Enkel de houten spanten nog. Ik keek naar die schuur en dacht, ja, dat is het! Het is alsof ik in zo'n schuur zit. Zonder beschutting boven mij. Enkel wat houten balken. Mijn ogen registreerden een mooi plaatje. Zo'n bouwvallige boerenschuur. Mijn lijf huiverde bij de aanblik ervan. Ineens wist ik: ik heb behoefte aan beschutting. Thuis gekomen keek ik op de lijst met gevoelens. Hoe voel ik me als die behoefte aan beschutting niet is vervuld? Onrustig, onbehaaglijk, wankel, onvast.

Ik gaf erkenning aan mijn gevoel, voelde het in mijn lijf en zag een beeld voor me. Ik zat in een open veld op een kistje. Om mij heen zag ik niemand, maar ik werd wel bekogeld. Van alle kanten werd ik aangevallen. Ik deed mijn uiterste best om overeind te blijven zitten. Ik zou niet vallen, never! Ik wilde overeind blijven. Ik was toch iemand? Mij kregen ze niet omver!

Terwijl ik in mijn lijf de gevoelens er liet zijn, voelde ik een spanning in mijn schouderbladen. Het voelde alsof mijn schouders enorm breed uitzette en tegelijkertijd voelde ik in m'n nek een klem. Ik zag mezelf daar in dat open veld zitten, breed, sterk én klem. Ik zat thuis op de bank en liet tot me doordringen dat ik onbeschut was en aangevallen werd. Langzaam zakte mijn bovenlijf in elkaar. Even later lag mijn hoofd op m'n knieën. Zo zat ik op de bank. Het gevoel er te laten zijn. Na een paar minuten kwam ik overeind. Het drong tot me door dat ik iemand wilde zijn. Dat er pijn zat, oude pijn. Wanneer ik succesvolle mensen zag, wilde ik dat ook! Ik gaf mijn pijn aan God, dankte Hem voor genezing.

Hierna voelde het anders. Mijn lijf ervaart het nu ook: 'Mijn genade is genoeg'.

Mijn intentie om te doen wat ik wil doen veranderde hierna. Ipv het doen om iemand te zijn, doe ik het omdat ik er van geniet. Dat geeft me rust en vrijheid.

Aandacht geven aan mijn behoeften en gevoelens is iets wat ik eerder nooit deed. Ik wist daar niks van. Dat resulteerde in veel, heel veel nadenken, rot voelen en nog meer nadenken. Het was een vicieuze cirkel. Nu komt er meer en meer rust in m'n hoofd én mijn gevoel.

Wijsheden en principes blog 2

Een vervolg op mijn blog over bijbelse principes.

Ik begon mijn vorige blog over een gesprek met iemand over het roven van Bijbelse principes.

Daar wil ik iets dieper op in gaan. Ik noemde dingen die ik tegenkom in magazines over in je kracht staan, in balans zijn, e.d.

Ik ben zelf opgegroeid met de bijbel. Ik leerde dat ik wedergeboren moest worden, een nieuw hart moest krijgen. Dat was het enige nodige. Hoe te leven als wedergeboren mens, daar hoorde ik vanuit de bijbel weinig over.

In de bijbel lees ik in Romeinen 12 dat God liefdevol en goed is. Dat gelovigen niet meer op dezelfde manier moeten leven als ongelovige mensen. 'leef als nieuwe mensen, doordat jullie op een nieuwe manier gaan denken, nl op Gods manier. Dan zullen jullie ook anders gaan leven. Dan zullen jullie weten wat Gods wil is. En alles wat Hij wil is goed, mooi en volmaakt.'

In de verzen daarna lees ik: 'vind jezelf niet belangrijker dan je bent, wees bescheiden.'
Ik weet niet hoe het bij jou is, eerlijk gezegd dacht ik van mezelf dat ik mezelf niet belangrijk vond, ik vond mezelf niet geweldig, eerder het tegenovergestelde. Tot ik doorkreeg hoe ik reageerde als iemand mij te na kwam. Of als ik in conflict was. Dan wilde ik niet de minste zijn! Echt niet. Als ik ruzie had met bijvoorbeeld mijn man, beet ik van me af als een gewond dier. Wat mezelf niet belangrijk vinden?
Ik wist wel dat ik soms beter m'n mond kon houden, wist ook dat Gods advies: een 'zacht woord de grimmigheid afkeert' waar is. En toch, ik deed het niet. Kon het niet. Ook al bad ik er telkens voor, in sommige situaties leek het of mijn emoties het overnamen. Werd ik geraakt, gekwetst? Ik wilde terugpakken. Wraak nemen.
Een nieuw leven, nieuwe gedachten? Hoe dan?
Ik heb lange tijd gedacht dat als God mij opnieuw liet geboren worden, dat allemaal door Zijn Geest vanzelf kwam.
Dat Paulus het heeft over de goede strijd strijden, las ik en tegelijkertijd wist ik niet goed wat het inhield. Ik dacht, de duivel valt me aan, dat geeft strijd. Zoiets.

Nog zoiets, over oordelen. Het oordeel waar je mee oordeelt zul je zelf mee geoordeeld worden. En iets over deze balk in eigen oog..

Werkelijk, ik was er meestal van overtuigd dat conflicten kwamen door de ander. Okee, soms deed ik iets wat niet zo fijn was, maar meestal lag het aan de ander. Die hoorde me niet of deed chagrijnig.

Toen ik verder ging met de trainingen verbindende combinatie, leerde ik heel veel over mezelf. Ik ging het zien als een middel waarmee God me onderwijs gaf. En ik besefte, hier zit zoveel in wat God ook in de bijbel noemt. Terwijl in de training dat niet naar voren kwam. De bron werd niet genoemd. Een enkele keer kwam er een verhaal langs dat gelinkt was aan de bijbel. Ik dacht, de cursisten krijgen bijbelse principes aangerijkt, los van God. Hoe omgekeerd is dit? Zij leren, hoe te communiceren in conflicten, zodat er geen verwijdering ontstaat. Hoe zou het zijn als gelovigen er om bekend staan dat ze in liefde met elkaar omgaan? Dat er in conflictsituaties met elkaar wordt gecommuniceerd, zonder dat er verwijdering ontstaat? Als gelovigen kennis krijgen/hebben hoe dat mogelijk is. Dat God daar manieren voor geeft. Naast bidden. Net als dat Hij bij lichamelijke klachten ook middelen geeft, naast gebed.

Wanneer ik op internet zoek naar iets over communicatie, balans, liefde voor jezelf, dan kom ik meestal op sites terecht waar ik over dingen lees die ik niet terugvind in de bijbel. Er kunnen waardevolle principes genoemd worden. En tegelijkertijd wordt God niet genoemd. De Bron. Ik pleit ervoor dat we Zijn wijsheid niet links laten liggen of het laten roven.

Wijsheden en principes.

Bijbelse principes of Oosterse wijsheden. Zijn die eerste geroofd, of missen wij ze gewoon?

Een aantal maanden geleden was ik in gesprek met iemand toen ik iets zei over bijbelse principes die geroofd zijn. Ze vroeg of ik daar in een blog over heb geschreven. Ik wist het niet zeker en dacht, anders ga ik er een over schrijven. Nu ben ik er aan begonnen en vraag ik me af wat ik wil gaan zeggen. Het heeft te maken met zaken die ik tegen kom in magazines, op websites over in verbinding zijn met jezelf, in balans zijn, in je kracht gaan staan, stilte, rust.

Ik heb zelf geen ervaring met spirituele zaken buiten God om. Hij is mijn Bron. Ik denk aan de woorden die Hij spreekt: kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn.

Dat deed ik, naar Hem toe gaan, met m'n moeite, met m'n zorgen. Ik wist dat Hij voor mij zorgde en ervaarde dat niet altijd zo. Achteraf kan ik zeggen dat het wel zo is en dat het aan mijn manier van denken lag, dat ik dat niet ervaarde. Er kwamen dingen op mijn pad, die mij interesseerden. O.a. trainingen verbindende communicatie. Ik volgde een training en merkte dat het niet gegeven werd vanuit christelijk oogpunt. Dat was toen een lastig punt voor mij. Ik herinner me nog dat we de opdracht kregen onze ogen dicht te doen, voeten naast elkaar op de grond te zetten en contact te maken met onszelf. Ik had daar geen ervaring mee en voelde me een beetje ongemakkelijk. De keren dat ik mijn ogen dicht deed, buiten het slapen om, was als ik ging bidden. Tijdens de training kwam er vaker iets aan bod waar ik moeite mee had. Ik was behoorlijk zwart/wit in mijn denken en qua geloof was ik doordrenkt van regels. Een van die dingen was dat de trainer zei dat er geen goed en fout was. Dat als we denken vanuit goed en fout, we belanden in oordelen. 'Wie bepaalt wat goed is en wat fout is?' zei hij. God bepaalt dat, dacht ik. Ik was ontdaan, geen goed en fout?? Zonde is toch fout? Ik besprak het met de trainer. Hij was Katholiek opgevoed en kende de bijbel. Hij zei, 'vertel mij eens iets wat fout is.' Ik antwoordde met: 'liegen'. Ja toch, liegen is fout. Hij vroeg me: 'hoe zit dat met Rachel, die twee verspieders verborg?' Ehmm, ja zij loog. 'was dat fout?' vroeg hij vervolgens. Ehmm, tja.. ehmm.. Ik wist eerlijk gezegd niks te zeggen. Mijn zwart/witte mening begon te wankelen.

Ik volgde verdiepende trainingen in verbindende communicatie en op een gegeven moment liep ik vast. Het was alsof God me liet weten dat ik moest stoppen met die trainingen volgen. Dat wilde ik niet. Ik vond het zo enorm interessant en dacht, dit moet iedereen weten! Ik vroeg me af waarom ik er mee zou moeten stoppen. Ik vroeg God om een teken als ik echt moest stoppen. Dat kreeg ik. Ik stopte en begreep het niet. Wat was er niet goed aan die training?

Pas later werd me duidelijk waarom. Ik dacht als iedereen deze manier van communiceren kent, wordt de wereld beter. God liet me zien, dat die gedachte niet klopte en niet was tot Zijn eer. Als iedereen Jezus leert kennen, dán wordt de wereld beter. Mijn hart was niet op Hem gericht, maar op een manier van communiceren. Toen ik daar achter kwam beleed ik dat voor God. Telkens kwamen de trainingen terug in mijn gedachten. En mijn interesse was er nog steeds. Ik sprak in gebed mijn verlangen uit en ook mijn verwarring. Waarna ik de rust ervaarde om verder te gaan met deze trainingen. Ik was een les rijker. Dat het kwade niet zit in die training, in die manier van communiceren, maar dat het in mijn hart zit, als ik niet op God gericht ben. Als ik Hem niet als Bron erken. Voor mij houdt dat in de praktijk in dat ik alles tegen Hem vertel. Heel mijn hart blootleg voor Hem. Als ik ergens van geniet zeg ik dat tegen Hem, als ik spanning ervaar, als ik iets niet weet. Ik vraag Hem om raad. Omdat Hij zelf zegt: als iemand wijsheid nodig heeft, vraag het Mij, ik zal het geven. En een van Zijn namen is zelfs Raad! Als iets dan anders gaat dan ik denk dat handig is, weet ik, dat God Wijsheid is. Dat ik met mijn beperkte brein totaal niet kan overzien wat het beste is. Hij weet dat wel! En kan ik als een kind mijn Vader vertrouwen. Niet vertrouwen dat het zal gaan zoals ik graag wil of denk dat het beste is. Nee.. Vertrouwen dat Hij weet wat het beste is en dat Hij het beste met mij voorheeft. Wat ik hier in een aantal zinnen beschrijf, is in werkelijkheid een proces van een jaar of 8 geweest.
In een volgend blog wil ik hier een vervolg op schrijven.

Emotioneel brein/innerlijk kind, 2 vragen die ik beantwoord

Twee vragen die ik binnenkreeg:

1.Hoe kan ik minderen vanuit directe emotie reageren op minder leuk gedrag van mijn kinderen. Ik reageer nu heel impulsief en denk achteraf pas 'dat had anders gekund'

2. Ik zou graag nog meer uitleg krijgen over innerlijk kind en hoe dat allemaal werkt.

Onderstaand is mijn reactie wat ik op beide vragen wil geven.

Vanuit directe emotie reageren heeft te maken met het emotionele brein. In mijn laatste blog 'kennis is het begin van wijsheid' schrijf ik hierover. Zelf las ik een boek erover, waarin beschreven wordt hoe het werkt in ons brein. Hoewel ik zelf liever persoonlijk contact hierover heb met een ander, (dan kan ik ingaan op iemands persoonlijke situatie) wil ik hier er iets over schrijven. Met het verlangen dat iemand er iets aan heeft. En daarbij vermelden dat het mogelijk is om een coachingsgesprek af te spreken.

Eenvoudig gezegd slaat ons brein gevoelens op in onze kindertijd, als we niet gehoord worden in ons gevoel, onze emoties. Als we emotioneel niet krijgen wat we nodig hebben. In ons volwassen leven zijn er situaties die dat opgeslagen gevoel raken. Dan kunnen we met ons hoofd beredeneren dat we niet bang hoeven te zijn, gerust nee kunnen zeggen en we voelen het tegenovergestelde. Een ander voorbeeld: je kind luistert niet naar jou en je voelt boosheid. Na een paar keer iets zeggen en nog steeds geen kind wat luistert, voel je enorme boosheid. Ineens sta je te schreeuwen tegen je kind of geef je een klap. Later komt de gedachten: 'ik wil dit helemaal niet, maar hoe dan? Hoe krijg ik dan voor elkaar dat m'n kind luistert? Je praat erover met je kind en neemt je voor om het niet weer te doen. Misschien zoek je wel naar iets waardoor je meer geduld krijgt. Tot de volgende aanvaring. Vervolgens verfoei je inwendig jezelf.

Zulke emoties en gevoelens zijn een teken dat er opgeslagen gevoel uit het kindbrein is geraakt. Er is een situatie, waarbij er als het ware een angel is, die prikt, waardoor je voelt wat je voelt. Wil je hier verandering in brengen dan kun je het volgende doen. Schrijf de situatie op. Stel jezelf de vraag: wat maakt me zo boos, wat raakt me het meeste in deze situatie? Dat is de 'angel'. Als voorbeeld: ik vraag aan m'n kind (14 jr) of het zijn jas op wil hangen. 'Ja zo,' krijg ik als antwoord. Een tijdje later vraag ik het opnieuw. Kort daarna is kind naar zijn kamer en de jas ligt er nog.
Wat raakt me in deze situatie? Ik schrijf het volgende op: dit gaat elke keer zo. Ik vraag m'n kind iets, hij zegt, ja en doet nee. Wat stoort me daarin? Dat ik niet gehoord word en ook dat hij ja zegt en nee doet. Iets met niet van hem op aan kunnen. Niet kunnen vertrouwen. Ik voel direct weer m'n boosheid. Een teken dat dit de angel is.

Als je de situatie hebt opgeschreven en de angel helder hebt is het de bedoeling om het gevoel toe te laten terwijl je weet dat het gevoel te maken heeft met opgeslagen gevoel vanuit je kinderbrein.

Voorbeeld: ik zeg tegen mezelf: ik kan de ander niet vertrouwen. Met dat ik het zeg, voel ik in m'n lichaam een gespannen gevoel. Ik laat dit toe, terwijl ik tegen mezelf zeg dit is een oud gevoel, wat er nu uit wil.
Het is belangrijk om in je hoofd niet mee te gaan met je gevoel, dan versterk je juist iets waardoor het niet veranderd in je brein. Stel jezelf voor dat je een was in de wasmachine ziet draaien en je draait zelf niet mee. Je observeert de was die draait. (Voor mij was dit echt oefenen. Soms was ik zo in de ban van het gevoel, dat ik even tijd nodig had om bewust te worden dat ik er in mee ging ipv observeren). Zo observeer je wat je lichaam voelt terwijl je je bewust bent dat het niet van nu is, maar een oud gevoel wat nu door een situatie geraakt wordt. Waar eerder het gevoel niet gehoord en gezien werd (mocht worden) ben je zelf nu degene die dat alsnog doet.

Jij als volwassene kunt je innerlijke kind emotioneel heropvoeden. Laat het gevoel toe, zolang het er is. Dat kan 2 minuten zijn, ook langer. Wanneer je merkt dat het gevoel weg is, herhaal dan de angel nog eens. In mijn geval: ik kan de ander niet vertrouwen. Ik merk dat het in m'n lichaam rustig blijft. Als volwassene die reageert vanuit het volwassen brein, heb je geen anderen nodig om in leven te blijven, als je voor je eigen eten en drinken kunt zorgen. Een kind is afhankelijk van anderen. Wanneer we (onbewust) vanuit ons kindbrein denken en reageren, zijn we afhankelijk van anderen om ons comfortabel te voelen. Of afhankelijk van omstandigheden. Zoals ik al zei is dat te veranderen in ons brein. Één oefening daarvoor heb ik hierboven  omschreven. Heb je vragen? Stel ze gerust. 💛

Kennis is het begin van wijsheid

Jaren geleden was het prima om te roken. De gevaren voor de gezondheid waren niet of nauwelijks bekend. Door de jaren heen werd duidelijk hoe ongezond roken is. Dat het het lichaam beschadigd en zelfs zo, dat het gevolg de dood kan zijn.
Kennis is heel belangrijk. Door bewust te zijn van bepaalde zaken, kunnen we pijn en ziekte verminderen. Op lichamelijk gebied is dat duidelijk.
Psychisch/mentaal is dat niet anders. Kennis van het brein kan er voor zorgen dat pijn en ziekte wordt verminderd.

De heftigheid die wij kunnen ervaren met gevoelens en emoties heeft alles te maken met wat er in ons kindbrein is opgeslagen.
Als iemand op mijn been tikt met zijn vinger, kan ik dat voelen en ervaar ik geen pijn. Zit daar echter een open wond onder, dan kan ik het zomaar uitschreeuwen van de pijn. Twee dezelfde aanrakingen, die qua gevoel enorm verschillen. Dat heeft te maken met mijn lichaam, mijn pijn, in dit geval de wond op mijn been. Dat bepaalt de impact van wat ik voel. (Okee, als iemand met een hamer er op slaat, zal ik sowieso pijn voelen. Of mijn been moet verdoofd zijn.😏)

Zo gaat het ook met woorden die we horen/lezen en de impact die ze op ons hebben. Dezelfde opmerking, hetzelfde gedrag, kan verschillende uitwerkingen hebben bij mensen. En zelfs bij dezelfde persoon kan het verschillen per moment. Denk maar aan als we moe zijn, dat we sneller geïrriteerd raken. Het heeft te maken met behoeften die niet vervuld zijn. Als we moe zijn, is er een behoefte aan rust/slaap. Wordt deze niet vervuld, dan raken we geïrriteerd van dingen die de rust verstoren.

Als klein kind hebben we behoeften, die we zelf nog niet in kunnen vullen. Daarin zijn we afhankelijk van onze opvoeders. Elk kind heeft behoefte aan liefde, troost, nabijheid, eten, gezien en gehoord worden, erkenning. Op het moment dat een kind niet krijgt wat het nodig heeft om deze behoefte te vervullen, gebeurt er iets in het brein. Wees je er van bewust dat een kind dit niet zelf kan en totaal afhankelijk is van een volwassene. Stel jezelf eens voor dat je in het ziekenhuis ligt, je niet van je bed af kunt en je heel nodig moet plassen. Je vraagt een verpleegster om hulp en er wordt niet gereageerd, hoe zou dat voor je zijn?  Je bent machteloos en hebt anderen nodig. En die anderen laten je aan je lot over. Hoe overleef je dat?

Bij een kinderbrein werkt het zo, dat wanneer het kind niet krijgt wat het nodig heeft om te leven, het een strategie ontwikkeld om te overleven. Dat is super nuttig, anders zou het niet in leven blijven. Zijn we echter volwassen, dan hebben we die strategie niet meer nodig. Een volwassen brein is in staat om in leven te blijven zonder anderen in tegenstelling tot een baby. Wat echter regelmatig gebeurt, is dat een volwassene (onbewust) nog steeds  de strategieën uit de kindertijd gebruikt. Het brein is zo gewend daaraan, het gaat automatisch. Er zitten patronen in gesleten wat maakt dat we het ons niet bewust zijn. We schreeuwen bijvoorbeeld tegen onze kinderen als ze niet luisteren. Ook al willen we dat niet, zo ineens gebeurt het toch. Vanuit een soort machteloosheid? Gaan we met onze kinderen om vanuit het idee dat we als ouders macht hebben over de kinderen?
Of het gebeurt dat je iets zegt over iets wat je partner doet en hij/zij boos reageert en in de verdediging schiet. Vanuit het idee aangevallen te worden. Dat heeft alles te maken met het kindbrein.

Ook reacties gegeven vanuit angst.
Bijvoorbeeld een vader die vindt dat zijn zoon wat stoerder moet worden. De moeder vraagt: mag je zoon niet zijn wie hij is? Een vraag waarover nagedacht kan worden. Waar je ook aandacht aan kunt geven is: wat maakt dat de vader dat graag wil? Is hij bang dat zijn zoon geplaagd gaat worden? Schaamt hij zich misschien voor het gedrag van zijn zoon omdat hij denkt dat anderen dat raar vinden?

Het is mooi om te kijken wat onze kinderen nodig hebben. Vergeet echter niet het kind in jezelf! Zolang die niet gehoord en gezien wordt, blijft het schreeuwen om aandacht. Ben jij jezelf bewust dat jezelf degene bent die het die aandacht kan geven? Zo ben je niet langer meer afhankelijk van anderen om waardering en erkenning te krijgen. Dan leer je emotioneel volwassen te reageren. Je kunt dit met je verstand oefenen, de kans is groot dat je in je gevoel blijft strugglen. Hiervoor kun je oefeningen doen. Oefeningen waarbij er in je brein letterlijk iets veranderd. Zodat je bijvoorbeeld kritiek krijgt van je partner en je dat kunt horen zonder een gevoel van boosheid of het idee dat je het weer niet goed doet. Zou je dat willen?

Kennis geeft inzicht. Inzicht biedt keuzes. Ergens voor kiezen kan bestaaande pijn genezen en nieuwe pijn voorkomen. Vorig jaar maakte ik de keuze om te stoppen met roken. De aanleiding was de kennis over hoe ongezond het was. Dat wist ik al veel langer, toch stopte ik niet eerder. Dat had te maken met angst. Bang dat ik iets heel fijns zou kwijtraken. (ergens registreerde m'n brein als dat ik dat niet zou overleven) Door een avond een cursus te volgen veranderde dat. In die cursus deed ik kennis op.

Kennis..Mijn passie is het om kennis door te geven. Over communicatie, het emotionele brein. Ik merk een groot verschil van toen ik de kennis nog niet wist en nu. In de relatie met m'n man, in de opvoeding van m'n kinderen. In de relatie met mezelf. Rust, mezelf comfortabel voelen hoe de situatie ook is. En soms voel ik me enorm geraakt door iets, ben ik helemaal uit m'n doen. Erg? Nu niet meer, ik weet dan dat er oud zeer is geraakt en kan daar in mezelf mee aan de slag. Dan gebeurt het ook wel, dat ik het even niet helder krijg en een vriendin vraag om samen te sparren. Het is voor mij zo waardevol om mezelf hierin te horen en te zien omdat het mij in staat stelt in liefde met mezelf en anderen om te gaan, ipv mezelf en anderen te veroordelen. Dat geeft zo'n rust.

Schrijven is een manier om kennis over te dragen. Voor wat ik door wil geven is schrijven alleen niet voldoende. Daar zijn ontmoetingen voor nodig. Durf jij het aan? Waar ben je bang voor of waar verlang je naar?